Название книги:

Да зорак

Автор:
Дмитрий Максимович Акулич
Да зорак

000

ОтложитьЧитал

Шрифт:
-100%+

– Буду глядзець. – абдымала яго Вікторыя. – Я ўсё роўна, буду прыязджаць да цябе.

Год ва ўзброеных сілах, для Максіма быў яшчэ адным крокам да дасягнення яго мэты.

– Я буду касманаўтам. – паўтараў ён сабе, падбадзёрваючы перад сыходам на службу, ідучы на сустрэчу новым выпрабаванням.

Тут жа ён не высыпаўся і не бачыў сны. Пастаянныя ранішнія прабежкі, пляц, стральба і тэарэтычныя заняткі, стамлялі Максіма. Яго лысую галаву забівалі зусім іншыя думкі. Па пачатку, ён сумаваў па ўсіх і ўсім, пакінутым на грамадзянцы. А затым, патроху пакідаў гэта і асвойваўся быць салдатам.

У месцы, дзе ён служыў, неба было шэрае, ахутанае ў серу аблокаў і туману. Рэдка можна было ўбачыць цалкам адкрытую прастору над галавой. Усё часцей гэта ўдавалася раніцай ці днём. А з прыходам вечара, да ночы, туман высцілаўся над ваеннай часткай, і брудныя хмары хавалі ўвесь свет.

Аднойчы, у адзін з вечароў туман быў больш празрыстым і дазваляў убачыць усё тое, што таілася за яго спіной. Максім ішоў у казарму і яго вочы імгненна схапілі бліскучую гармонію ў небе. І адразу ж, думкі панеслі яго да ўспамінаў аб Вікторыі, аб бацькоўскай цаглянай хатцы, дзе яго чакаюць і любяць. Ён адчуў цяпло па ўсім целе. А затым уся гэтая гармонія схавалася з выгляду, салдат зайшоў у казарму. Як бы ён хацеў спыніцца і кінуць усё. Хапіла б пару хвілін паназіраць за нешматлікім натоўпам зорак. Прыглядзецца ў гэты, не настолькі часты, для яго цуд. На жаль, за ім следам ішоў старэйшы па званні ваенны і ён бы дакладна не дазволіў такую слабасць салдату Максіму.

У астатнюю другую палову года службы, Максім прыязджаў на пару дзён дадому на пабыўку. Адпачынак дазволіў яму трохі супакоіцца і расслабіцца ў крузе родных людзей. У першую ж ноч ён выходзіў з хаты і паўгадзіны глядзеў на зоркі. Ён сумаваў па гэтых велічэзных відах. І з сумам расставаўся з імі зноў.

Адслужыўшы ў арміі, Максім адчуваў сябе мацней і мужна, чым раней. Ён атрымаў званне лейтэнанта і гатовы рухацца далей. Цяпер жа, разам з Вікторыяй, якая стала яму жонкай, Максім храбрэй глядзеў у сваю будучыню.

Ён мяняўся, мянялася неба. Усё больш ён разумеў, што космас патрэбен яму, а ён патрэбны космасу. Яго погляд на неба не быў так абмежаваны, як за ўвесь мінулы год. Ён пытаўся ў сябе:

– Ці магу я быць да канца шчаслівым чалавекам, калі кіну ўсе імкненні да космасу і не змагу ажыццявіць сваю мару? Ці магу я быць да канца сумленным з сабой, калі не змагу займацца тым, да чаго я гатовы быў з самага нараджэння?

Не трэба было чакаць адказу ці нейкага рашэння. Ён павінен ляцець да зорак! Яны клічуць яго! І Максім жадаў, доўга чакаў, каб хутчэй трапіць у касманаўты. Ён займаўся фізічнай падрыхтоўкай і абавязковымі ведамі. Вікторыя, як трэнер, сачыла за ўсімі распарадкамі яго дня. Прымала ўсе нарматывы.

Максім, не кідаў выклік сабе, ён не спрабаваў даказаць камусьці, як для яго важны космас. Ён проста, ад любові да космасу, зрабіў гэта – ён паступіў у касманаўты. Бо зоркі ўсё яго жыццё жылі ўнутры яго добрай душы і штурхалі яго да гэтага рашэння.

Першыя тэсты казалі яму пра тое, што Максім у добрай фізічнай форме. Ён цягавіты, хуткі, моцны і спрытны. Нядрэнная якасць ангельскай і добрая памяць, выводзілі яго ў першыя шэрагі дзясяткі.

Затым яго прывезлі ў Цэнтр падрыхтоўкі касманаўтаў, дзе першыя ўражанні былі па-добраму прыемныя. Яму хацелася хутчэй прыступіць да тэарэтычных і практычных заняткаў. І стаць часткай касмічнай праграмы.

Будучых касманаўтаў, рассялялі па пакоях па два чалавекі. Максіма з Андрэем размясцілі ў першы пакой. Памяшканне было не занадта маленькім, але і не вялікім. Для Максіма яно здавалася цалкам камфортным і зручным. А зносіны з Андрэем былі простымі і лёгкімі, што адразу вызначыла іх у сябры, здавалася, што яны даўно ведаюць адзін аднаго.


Издательство:
Автор
Поделиться: