Жанна Курмангалеева
Жалған

Әжеме арналады

Кіріспе бөлім

Даламыз кең екен. Ұшы-қиыры жоқ сахара, жел, ойнап жүріп, жеңіл шөпті майыстырады. Биік мәңгі көгінде бұлт будақтайды, өз долы тоқтаусыз тасқындағы кескініне сүйсініп та жерінді байқап қарап, жазықтың үстінен жас сұлу ай туды, алыстан күңгірт таулар көрінеді. Қайда қарасаң да, далада өмірдің тынысы естіледі. Жер бетінің үстінде ақсұнқар шарықтайды, суда балық шалпылдап жүр, балдыр-балғын арасында тышқан іздеп, қарсақ жылтылдайды, шегірткелер түнгі әнің салып тұр. Жайлауда жылқылар кісініп бағылап жүр.

Бұл құлақ үшін игі дыбысты естіп, бала қуана айқалай қалды. Өзен адамдарға бағыттады, енді аман қалады. Кішкентай адам көрпеге оралған жүгінді, бала қалжыраған қолдан сусып шығып кетпес үшін, мықтылау ұстап алды. Жалаң жаралы аяқ қайта жолға шықты, жұмып алайын деген алғыр көзі әр қозғалды шығарып салады.

Жылы киіз пен бағанағы жаман түс туралы ойлап, ұл бала рақаттанып есінді. Түсінде жұлысып тұрған қасқырларды көрді. Тісі қалай ақсиды!.. Қорқап қалды. Анашым ше? Ал да, балам, қойларды бағып бар. Әлі күн де шыққан жоқ, ал ол мінекей. Өзендегі суды жалап, қойлар маңырайды. Үлкен жылы бөрік маңдайына жылжып түсті. Екпіндей оны көзінен алып тастап, бала табанын қытықтайтын қорқынышты сезді. Біреу жақындап тұр. Қасқыр ма? Әлде басқа дала тұрушы? Мүмкін, адам?..

Бірдеңе кішкене, лас, ұзын шашымен, биік ну шөптен шыға келді. Бала, оның құрдасы сияқты. Кішкене бақташы үндемей таңғалып тұра қалды.

Бала, ақсап, оған жақынырақ келді. Сол кезде ер бала оның қолындағы оралған көрпені көрді. Қашқын бұны оған үнсіз бере салды. Бақташы бала бағынып көрпені алды да, төмен қарап, аң-таң аузын ашып қалды. Бөпе. Оянып, сәби көрпесінде қыбыжықтай да жылай бастады. Оның бірдеме айтқанын күтіп, ұл бала қонағына қарады. Ол ше, ентігіп дем алып, бетінен шашын алып тастады. Қазір ғана бақташы бұл – қыз бала екендігін байқады.

Қараңғы тартқан жерін бояп, далаға жарық қаптап кетті. Қыз баланың алдында көлеңкесі түсті. Ол көкжиектен ақырын шығатын күнге қарай бұрылды.

Қыз бала теңселіп барып, кенет жығылып түсті. Ұл бала оны шынтағынан ұстап алды. Ақырында есін жинап алып, ол айғайлап жіберді:

– Энеке-е! Папа-а, тез, мұнда келіңдер!

Тарау I

– Мен оның жон терісін сойып аламын! Оны маған арқанмен сүйретіп әкеледі! Бұл Селсаяк өз сөздеріне жауап беруге үйренеді.

Бас иіп, Саткын ерсілі-қарсылы айғайлап жүретін, өз айқайынан одан әрі ашуланатын манапты үндемей тыңдап отырды. Әшекейлі жібекпен киінген саудагер абыржып аяғын астына басып отырды. Саткын бұл шудың айыпкерге табалап қарады. Дегенмен, манапқа ұнамайтын сөзді ысқыртайтын қыз туралы жаңалықтың оны солай дүрліктіретінін ол қалай біле алар еді?

– Жауызды есіркедім, туған баламдай ардақтап өсірдім, жаулардан аман сақтадым… Қамшы оған сабақ болады, ендігәрі беттемеу үшін терісін сүйегіне осып тіліп жіберуге әмір беремін… Сол жаққа баратын біреуді табыңдар!

– Менің әміршім, – қосылды Саткын, – маған баруға рұксат беріңізші. Мен бәрібір ана жаққа баратынмын. Мен Жылдызды білемін, сөйлесейін онымен. Оны жазаласаңыз, оның айтқаны тек одан әрі адуын болып кетеді. Ал мен оған сіздің ойыңызды аман-есен жеткіземін, ол сіз туралы өз пікірін өзгертеді де сізге құрметпен қара бастайды. Ал кейін адамдар басқарушымыз қандай ақкөңіл деп айта бастайды. Уәде беремін.

Қатты сөздер, бірақ өз мақсатына жеткен. Манап елшісіне ұзақ қарады да Саткын іштей жымиды. Ақымақ. Қамыс сабағы тәрізді – жел соққан жаққа ол да қисаяды. Ал желі оған ол, Саткын. Неге, о шіркін, билік бұл ақылы қысқа адамға тиді? Ол текті болғаннан, абыройдан емес. Бұл әділетті ме?

– Жарайды, бара ғой, – ақыры келісті манап. – Бірақ абайлаңдар екеулерің – андаң шекесіне тиеді, бір күні тілейтінін алады.

– Рақмет, мырза.

Саткын бас ұрып үндемей қалды.

– Каракчы ше? – сұрады манап саудагерге қарап. – Ол туралы хабар естіле ме?

– Естіледі, әмірші, – иығы босап деді көпес, әңгіменің өзгертуіне қуанып. – Шапқындарды жолғастырады. Өзім көрген жоқпын, бірақ жол-жөнекей туткундардың керуенін кездестім. Жабырқаңқы, қалжыраған бара жатыр. Айтты – Каракчы, анау сұм. Құйындай соқты, тауарды алды да зымырап шауып кетті. Бірақ бір жігіт оны атып түсірді сияқты деді. Анау бәрібір қашып кетті, бірақ, мүмкін, бір жерде өліп кетеді.

– Иә… – иегін уқалап, создырып айтты манап. – Біздікілерді тиіспейді әлі, бұған да рахмет. Ал далада қарақшылар көп болды, барлығы да өлген. Бұны да ұстап алады.

Ұстап алады, іштей келісті Саткын. Бірақ оның алдында қанша адамның қаза таба алатынын ешкім білмейді, манап та бұны айта алмайды.

Әрі қарай әңгімені тыңдаған жоқ. Байқаусыз киіз үйден шықты да жолға даярлануға бастады. Көп даярлануға керек жоқ – ат үстіндегі ерді тартып байла да шабып жүр. Андам бұл жолы қайда шауып кетті екен?

Жұлдыз, керіліп, айнала қарады. Күз шықты, ерте салқын көптеген ат өтулерге көсілген сахараны жүгіріп өтті. Алыс емес таулар мұнарланып тұр. Бүркіт атты торы биенің күшті бұлшыкеттері Куә өзендегі толқындар тәрізді қозғалады. Бекер шеттен келгендер даланы біркелкі деп атайды. Дегенмен, ешқашан жазирада еркін жүгірмеген, тұяқ астында құмдың қытырын естімеген, адал аттың жалына бетін тығып қоймаған, мұзды көлдерге сүңгімеген, шексіз сахараның, үздіксіз желдің, биік аспанның бостандығын танып білмеген, қайдан білер олар? Бөтен кісіге мұндағы аумақтары күңгірт болып көрінсе, жергілікті адамға оның түстері жарығырақ бола алмайды. Олар жат адамдардың көзінде өз "жабайы еркіндігін" тым жоғары бағалайтын варварлар сол себептен болып кеткен жоқ па?

Ол таулардан теріс айналып кетті да түн жарымы, Отан қарай қарады. Таулықтар ауылы оған ана жерде қалғанын бере алмады. Және әрине, Жұлдызға таулы жері мен оның туған даласы айырмасыз әбден болған жоқ. Мұңда барлығы басқаша. Аспан да, шырақтары да, өзендер мен көлдер де. Жақын арада таулықтар көше бастайды, көш тағы жоғарырақ тауларға көтеріледі. Жұлдыз да олардың соңынан… Қанша жыл бойы оның ішінде бірдеме Отанға, шөпке аунауға, таныс ауамен дем тартуға, қолдарын екі жаққа жазып жіберіп, бетінде қатты, бірақ өз, туған желін сезуге, атпен шауып өтуге ұмтылады. Ол қыйқулап, шоқыраққа жөнелмеу үшін өзінді әрең тоқтататын болды. Онсыз да тым алыс жүгіріп кетті.

Кенет сілкініп, Жұлдыз иығына ілінген садақтай күжіреді. Алыста оның алдағы олжасы көрінді. Жұлдыз ақырын тілімен шертті де тізесімен қозғап жіберді. Жылқы басын сілкіп, күн шығатын жаққа бұрылды. Ат тұяғы тарсылды да асқан жануар, шанды бұрқылдатып, жылдамдана бастады. Жақындап барып, Жұлдыз жебені адырнасына басты да аң аулауға әзірленді.

Жұлдыз, Бүркіттің мойнына бүгіліп, құмдан ештеңені көре алмай, бар екпінімен шауып өтетін болды. Дәл жылқының алдында кісінің көмескі келбеті көрінген кезде, Жұлдыз кенет шалқайып, артындағы олжасын мен басындағы тымақты жайлап ұстап, айқайлап жіберді:

– Тұр!..

Бүркіт кілт тоқтап артқы аяқтан тік тұрды. Аттың долығын басып, Жұлдыз қатты жүріп бара жатқан жылқының алдында шыға келген ақымаққа ашумен қарады. Шандан түкірінетін оның анда Саткын екенін көріп, Жұлдыз аң-таң болды.

Ол тымағын лақтырып, қуаныштан ауратын аяғына басқан кезде тіпті тыржитпай, жерге секіріп түсті.

– Сәлем, анда. Жолыма неге шыға кеттің?

Саткын мәз майрам болып күлді да жақынырақ келді.

– Сен басып кете аласын деп қалай білер едім?

Достар күле бастады да киіздей жомарттанып жайылған жерге отырды.

– Далада жалғыз не істеп жүрсің? – сұрады Жылдыз.

– Енді жалғыз емеспін ғой.

Жылдыз шат басын шайқап, пышақты алды – оның жебелері бітіре бастады, тағы сүргілеп алуға керек болды.

– Манаптың тапсырмасын орындадың ба, ұлы елшіміз?

– Орындадым, – азғана маңғазданып деді Саткын. – Қайтып оралайын да сенмен бірге аң аулауға барамыз деп ойладым, ал сен жоқ екенсің.

Ол ысқырып қалды да бір жерге қолын сермеді.

– Толкун үйде жалғыз зарығып отыр.

– Ә, Толқын ма… – ақырын, зауықсыз сияқты сіңліннің атын өз, дала үлгісімен айтты Жылдыз. Олар өмір бойы солай араласты – әркім өз мәнерімен. – Жарайды, енді, өз назын орындап кеткен жоқпын ғой. Сен бұл жерге не үшін сап ете түстің, анда?

– Сені табу үшін.

– Неге? – Жылдыз ажарын бұзып көрсетті.

– Манап ашуланды. Саған, анда.

– “Манап ашуланды”, – деді түкіріп да тізесінен жоңқаны қағып түсіріп Жылдыз. – Анау жындының не істейтіні маған бәрібір, басында тұрса да.

Анданың қарапайым, дөкірлеу, қою қасты бетінде қасарушылықты танып қалып, Саткын еріксіз күлімсіреді.

– Оған сен оны ұрсап тұрсың да әдепсіз сөздерімен атайсың деп өсек жетті. Ақырын болшы, анда, абайлық әлі ешкімді құртып кеткен жоқ. Бейтаныс адамдарға бұны не үшін айтасың?

– Мүмкін, қатты сөз жылт етіп кетті. – Ол бұлшыкетті иығын көтерді. – Керек болса – мен бұны оның бетіне де айта салам.

– Ол енді арқан мен қамшымен қорқытып тұр, – ескертті Саткын. – Есіркедім, өсірдім, туған баламдай сақтадым деп айтады…

– Өсірді? – ысқырынып деді Жылдыз, ашудан әлі дайын емес жебені жерге қадап. – Бала жастан мені ешкім сақтаған жоқ. Туған баладай… Оның балаларын күндемеймін ғой.

– Бұны маған не үшін айтып тұрсың? Мен білмегендей, – оның өзін-өзі іркіп, қолдағы сүйектерін сынып тұрғанына қарап, жұбатып деді Саткын.

Жылдыз, жебені алып, оның сынып қалғанын көрді де ызаланғаннан лақтырып тастады.

– Жарайды, тілімді тартайын. Қарғыс соққырсың анау сатарман, енді ешкімге жолды көрсетпеймін!..

Оның ұрсып жүргеніне қарап, Саткын шыдай алмады, қарқылдап күле бастады.

– Бірақ келгеніне, айтқанына рақмет, анда. Қарыздар болмаймын.

Жылдыз түрегеліп, садақты алды. Тек қана қазір Саткын оның ақсап жүргенін байқады.

– Аяғымен не болды? – Томсырайды.

– Жылқы қатты жүріп бара жатқанда секіріп түстім, ештеңе етпейді. – Құтылып деді анда.

Саткын, ойланып қалып, төмен қарады.

– Мен тек қана сол үшін келген жоқпын, анда. Әңгіме мынада, – сәл үндемей отырып, деді ол. – Тағы бір нәрсе бар. Манап туткундармен соғысқа дайындалады.

Жексұрын тайпаның атын естіп, Жылдыз кенет басын көтерді.

– Олардың қанша жауынгерлері бар, қай жерде олардың кем екенін, соққы берудің қайда жақсырақ болатынын табу керек.

– Менің қандай қатысым бар? Мен жауынгер емеспін, манапқа қызмет етпеймін.

– Мұнда жауынгерлер емес, барлаушылар керек. Сен олар арасында өмір сүрдің, анда, сеннен басқа кім біле алады?

– Әйелдерді соғысқа жіберетін манаптың қал-жағдайы жаман ғой, – кекетіп деді Жылдыз. – Мен олардың арасында ұзақ уақыт емес да баяғыда өмір тұрдым. Мен ешқайда бармаймын, анда, әміріңе солай айтып бер.

Ол жанжалсыз жайылып жүретін жылқына жақындап келді.

– Бізге оныншы бөлігі қалады. Ал туткундардың қандай бай екенін сен өзін білесің.

Жылдыз тыңдап тұрып қалды.

– Сен түгел айтпайсың, анда.

– Бас тартай алмайсың. Қабыл алмасаң – өлім. Сондықтан, бір жағынан – алтын таулар, ал басқа ше – ажал. Таңда.

Саткын оның оған арқасымен бұрылып, жұдырықтарын түйіп жазғанын көрді.

– Мен Толқынды соншама ұзақ уақытқа қалдыра алмаймын.

Ол Жылдыздың жай ғана сылтауды іздейтінін түсінді.

– Біз Толкунды күнде қалдырап кетеміз. Ол әлдеқашан кішкентай қыз емес, біз оған көп нәрсе қалдырдық, менің ата-анам онымен. Тағы да сен бір нәрсені ұмытып кетесің. Кек ше, анда? Мүмкін, манап шынында да жынды, бірақ ол сенің оларға барлықтарынан да қаттырақ кегін іште сақтатынды әйтсе де түсінеді. Сен басыңды тартайсың деп ойласам, мен келмер едім. Шеш.

Жылдыз, ойланып қалып, басын төмен салбыратты. Бұрылды. Саткын оның жауабын сабырлы күтіп отырды. Кенет олар қашан солай өсіп кетуге үлгерді деп жабырқаумен ойлады. Олардың бірінші кездесуінен, анау күннен, өзеннің қасында, анда күшті өсіп кеткен. Сорайып кетті, күшейді, әдеміленді, мүсіні бар енді. Ал мынау көзіндегі ашу көрнеген оты әлі өшіп қалмады.

– Жарайды, мен барамын. Қашан жолға шығамыз?

– Ертең.

Анда еріндерін қымқырды да Саткын сиңдин туралы ойлап тұрғанын түсінді.

Кенет Жылдыз, айнала қарап, қарқылдады.

– Сен немене, жаяу келдің бе? Жылқың қайда?

Саткынның беті қызарып кетті.

– Ол мені шешіп тастады. Қалай ораламын, білмейін.

Анда, арақашықтықты көзімен өлшеп, аил қарай қарады.

– Менің жылқымды ал. Сен алда жүресің, мен сенің соңынан. Қазір, күнде, ауылда көзге түсуім келмейді…

Саткын оның көзқарасын байқап келді де ешнәрсені сұраған жоқ.

Жылдыз жылқысына жақындады да оның терлеген мойнын еркелетіп сипады.

– Келген соң, менің Бүркітімді жіберуге ұмытпа, ол еріксіздікті шыдай алмайды, – қосып деді Жылдыз.

– Иә, мен жіберсем ол қашып кетеді ғой.

– Қашпайды.

Оның дыбыста сенімді сезіп, ол сұрастыра бастаған жоқ.

– Әлі ерсіз атпен салт жүресің бе? – жылқына тәнті болып қарап қысқа күлкімен деді Саткын. – Бұрыс көшпендісің, анда. Біз туралы ерде туады деп айтады ғой.

– Айтады, – мақтанышсыз емес келісті Жылдыз. – Бірақ жылқы ерде туған жоқ қой. Келгенде, анда, Толқынға мен кеште ораламын деп айт.

– Айтамын.

Саткын жылқының үстіне мінді. Жылдыз күле бастады.

– Құлап қалып жүрме!

– Тырысамын, – күлді Саткын да, жылқыны тізесімен бұрылып, аил жаққа кетті.

Тарау II

Толқын қалың, қара шашын саусақтардан өткізіп, оған өз атын берген шайқалып жүретін толқындағы кескінге қарады. “Ауылға бізді өзен алып шығарды. Толқындар шулады, сондықтан мен сені Толқын деп те атадым” – жай жауап берді Жұлдыз ана кезде.

Су оның ашық тобықтарын, жағымды суытып, жайлап орап алды. Қыздардың арасында сөйтіп, күннің ортасында, барлық ауыл көре алатын кезде тұруға ешкімге рұқсат бермер еді. Ал оған ешкім әмір ете алмайды. “Бақыттысың ғой” – бір жолы, оған қызғанышпен қарап, күрсініп деді Алтынай. – “Саған күйеуін ешкім іздеп жүрмейді, өмірің сенің орнына ешкім шешпейді”. “Жетім болуға бақыттымын ба?” – тіке сұрады Толқын. Мүлде ұялмай, Алтынай “Сен еркінсің! Өз бақытыңды бағаламайсың ғой” – деп, бұрымшаны бұлғады да қайтты. Оның сөзі рас екен. Толқынның еркіндігі сондай, өзен тасқыны да онымен жараса алмайды. Бірақ бұдан жалғыз өмір сүруге еш жеңілірек емес.

Толқын аяғын көтерді де кескінде шымырлаған діріл болып қалды. Кенет біреудің қолдары оны, қозғалуға мүмкіндік бермей, ұстап алды.

– Ұсталдың! Қашпайсың!

Қорқыныш жүректі қимылдатпай қойды. Толқын қымқырушының аяғын қатты басып кетті де, бұлт етіп бұрылып, оны суға лақтырды. Толқын әлден қашып кетейін деп кенет судан сүңгіп шыққан бетін танып қалды.

– Ой, Азат, кешір!

Толқын ескі досына ұмтылып, тұруға көмектесті.

– Танымай қалдым сені, қорқап кеттім… Алайда өзін кінәлісің, қорқытпау керек еді! – артқа итеріп, кештеу ашуланып кетті қыз.

Абыржып кеткен жігіт бүркінді көтеріп қайта суға құлап түсті. Толқын еріксіз күлімсіреді де қолын созды.

– Тоңасың қазір, кеттік, кеуіп бітесің.

Әбден су бірақ разы болатын Азат ақыры түрегелді.

– Сәлем, Толкун! Мен…

Қолмен шашты сипап өтіп, ол тымағының жоғалып кеткенін түсінді.

– Ә-әй, тоқтай тұр!

Жігіт баяу жүзіп кететін тымақтың соңынан епсіз шалпылдатты. Толқын төбеге оңай жүгіріп шықты да тымақты бұтақпен іліп алды.

– Біз оны да кептіреміз, – тымақты Азатқа бере салып, сеніммен деді Толқын.

Суда тұрып, оған төменнен жоғары қарай қарап, жігіт аузын ашып таңғалды бірақ ештеңе айтқан жоқ. Толқын, күліп, тымақты оның басына баса киді де өзіммен ымдап шақырды. Құрлыққа өрмелеп шығып, Азат оның артынан ерейін дегенде айқай естілді:

– Толку-ун!

Толқын кенет жүгіріп, Азатқа айтты:

– Ғафу ет…

Жетіп келіп, Толқын жылқыдан секіріп түсетін ағасын көрді. Екпінмен құшағына енді, ағаның тарамыс қолдары оны емірене бауырына басты.

– Кетесің деп неге айтқан жоқсың? – Аға оны жерге тұрғызған кезде ренішпен сияқты сұрады Толқын.

– Енді аз уақытқа кеттім ғой, – оның қара шашын маңдайынан алып, ақталып сөйледі Саткын. – Сен неге жалаң аяқпен жүрсің, суық тигізіп аласың ғой! Саған суық тигізсем, Жылдыз басымды жұлып алады. Үйге баршы.

– Жарайды, – зауықсыз келісті Толқын.

Торы түсті жылқыны жібере салып, Саткын тілмен сырт еткізді.

– Қарындашым қандай сұлу екен!

Толқын оған иығынан қылымса қарады да аяқты шапшаңырақ басты. Саткын оны қуып, ақырын айтты:

– Эжең менің соңымнан келе жатыр. Кеште күт.

Толқын тұра қалды. Әпке… Бұл сөз киіз үйдің суық бос қалуы сияқты сезіледі. “Әпкең қайда, Толкун?” – деп сұрады Жұлдыздың атың айтуға жек көретін көршілер. “Кетті.” – “Қайда? Қашан келеді?” – “Білмеймін…” Әпкесі көретін кезде Толқынды тиіскен өз ісіп кеткен көзімен және жараланған ерінмен Бузык та, манаптың інісі, есіне түсті. Адамдар олар туралы арттырақ сөйлеуге бастады да Толқын біріншіден Жұлдызға ренжіп қалды. Тек жылдар өткен соң ол әпкенің сөйтіп оны көрінбейтін, қорғайтын бір күмбезімен бүркеді сияқты екенін түсінді. Ал бірнеше жыл бұрын Саткынның ата-анасына, Толқынды айттырайын деп бір бөтен бай келді. Әпке қалай ашуланып кетті… Толқын керегесіне жабысып, Жұлдыздың, сыйлықтарын ізінше лақтырып, қонақтарды қуып шығарғанына қараушы болды. Жақын уақытта олар жеке тұруға бастады да бұдан еш күйеулерін қарсы алған жоқ. Ал оның әпкесінің аспаннан да, таулықтардан да, ақсақалдардан да, манаптан да қорқамайтынын біліп, оны ұрлауға кімнің батылы бола алар еді?

Толқын киіз үйдің пердесің көтерді, қараңғыдан оған жабыңқы тыныштығы жетті. Күрсінді. Саткын кетті. Қайда – кім біледі? Мүмкін, келмеген де. Өсті, енді маңызды жұмысты жасайды. Жан-жаққа бауыры қарындас пен андамен бірге бытырап кетті. Жолай әлі ақ оюлы киізге, ошаққа, сандыққа, азық қорысына енжар көзді тастап, Толқын табалдырықты аттады. Бай өмір сүреді ғой. Әне, өз үйі, сауын биелер бар, ал өзі жас әлі, бойдақ. Бұл оның жетістігі емес, әрине. Барлығын аға мен әпке тауып алды. Саткын байлықты соғыста тапқан, ал Жұлдыз қылышты алған жоқ. Әпке, барлықтарынан бөлініп, тек қана тамақ үшін аң аулауға тастады. Етпен де, терістермен де оралуға бастады. Сосын, өз жылқы мен арбамен бірге киіз үйді әкеліп берді. Кейін кейде сіңліне әшекейлерді сыйға тартай бастады. Өтіп келе жатқан көпістерден ақбөкеннің мүйіздеріне айырбастады деп айтты. Толқын сұра алады, бірақ Жұлдызбен бірге өткен жылдар ештеңені сұрамауға үйретті. Ол, әрине, жауап береді, бірақ егжей-текжейін айтуға кіріспейді. Жалпы айтқанда, Жұлдыз оған ана орнына шеше болмаған, тырысқан да жоқ. Мүмкін, бекер екенін білді де еркелетпеген. Толқын кейде әпкесіне ренжіген болды, бірақ оның барлығысы Жұлдыздың арқасында болуын ешқашан ұмытқан жоқ. Саткын-аға дәл солай оны өсірген, бірақ ана күні, әу баста, тұтқыннан оны көтеріп шығарған Жұлдыз екен. Ағаның ата-анасы баспаланатты, тамақтандырды, бірақ бұралқы қыздармен ешқашан жақындасқан жоқ. Оларды аспан қаһарыннан қорқап қондырды сияқты. Алайда, Толқын оларға риза болды – қуып шығаруға да мүмкіндік болды. Кейде Толқын оларды аяған да. Ал Жұлдыз… Әпкесінің кімді жақсы көретінін айтуға қиын. Қошемет көрсеткеннен жиірек ол жиіркенішті жымиды. Жармаға әдеттенгені сондай, өздері оның астына өтіне бастаған өгіздер – бұны Толқын әпкенің көздерінде көріп жүрді. Мүмкін, олардың мұнда жат болғанын сезіп, мүмкін, өз арын жұбату үшін, Жұлдыз олардан мүмкіншілігінше қарай тез ажырап кетті. Әбден кішкентай қыз, ол өз қолымен азықты табу, ешкімге тәуелді болмау, өзімен өзі болу үшін тұзақтарды құруға мен ау салуға үйренді. Әпке пана үшін дәлме-дәл төлеген күні еске түсті. Жұлдыз әдеттегідей бір иығында тұтас етті, екіншіде қапты ұстап аң аулаудан оралды. Етті ошақтың қасында қалдырып, қожалар алдында тұра қалды да қапты берді. Қап Жұлдыздың бұрын әперген заттардан кішірек болды, бірақ оның ішіндегісі анағұрлым қымбаттырақ. Ашып оны, Саткынның ата-анасы бұның рас болғанына сенді. Ол қымбат, салтанатты, жылтырақ доха болды. “Бұл сіздердің бізге барлық істегеніне үшін” – құдалықпен байланысты еш жанжал болмағандай. Бұдан басқа еш сөз айтпай, әпке, пердесін тиіп кетпеу үшін басын иіп, киіз үйден шықты. Бұл өкіл қыздың таза жүректен берілген сыйлығына ұқсай алса да, шынында, барлықтары түсінетіндей, бұл ақы болды. Жуықта Жұлдыз өз үйін тұрғызып, әбден кіріп шығуға тастады. Осылай барлығына жақсырақ болды сияқты.

Бұл әлгіде болды. Толқын олардың бірінші аң аулау күндерді көмескі есте сақтады. Онда Жұлдыз, әрине, жалғыз барған жоқ. Кішкентай әлі сіңліден пайда болған жоқ болды, ал Саткын онымен бірге еңбекті де, табысты да адал бөлді. Толқынды балық сүйреп әкеткен тоғаннан бауырымен бірге суырып тұрған Жұлдыздың күлкісі еске түсті.

Ал сосын Саткын манаптың тапсырмаларын орындауға кете, Толқын жиірек киіз үйде қала, ал Жұлдыз еркіндікті сезген баулаудағы ит тәрізді далада күн мен түн көрінбей кете бастады. Бала шағында оны мазақтап “Кезбе Жұлдыз, немесе Жылдыз” деп ататын болды, ал сосын Кезбе Жұлдыз Селсаяк боп өсті. Енді ол туралы әжуамен емес, ұғылмайтын, қорқынышпен тығыз байланысты ғадауатпен айтады. Бұл байлықтарды қайдан алады екен? Бұл бұралқы қаңғыбастың қал-жағдайы тым жақсы болып қалды.

Толқын суланып қалған киімді ауыстырып, етікті суық боп кеткен аяққа тартып киді де білектей бұрым өріп қойды. Кеш әлі алыста, ағасын іздеп табу керек. Ол әлгіде сыйлаған алқасы мойнына сұранып тұр. Мүмкін, жол-жөнекей Азатты кездесемін… Толқын өзінді қайырып тастады. Көршілердің қайта күндеуін тілемейді. Онсыз да Жұлдыздың даңқысы сіңліне жұқты, оларды одан да қаттырақ мазақтауға керек емес.

Баяғыда күн көкжиектен асты, ал Толқын әлі де жоқ. Ол қайда? Күтуден, бірақ көбінесе тығылуның қажеттігінен Жұлдыздың зығырданы қайнып кетті. Және – кімнен? Ол тістене түкірді. Қайда жүр сіңлісі?

Әне Толқынның теректей сымбатты тұлғасы көрінді. Өзімен өзі теңселіп, ән салып, тіпті билеп жүр. Не болды оған, бөгелек тиді ме? Жоға, ол қашанда сондай болған. Бейқам, жазғытұрғы самал тәрізді жеңіл. Жақсы. Жұлдыз ол баланы дәл өзі сияқты болып өсіретінен қорқып жүрді.

Киіз үйдің арқасында жасырынып қалған Жұлдыз кенет қолың созды да сіңліңнің аузына қақпақ болды. Толқын абайсызда селк ете түсті де, әпкесін тез танып, еппен сытылып шықты да оның алдында тұра қалды.

– Қайда жүрсің? – күңкілдеп деді Жұлдыз.

– Енді дәл сен шақырған кезде жүгіріп келуге міндеттімін бе? Менің, былайша айтқанда, өз істерім де бар, – іскерше бүйірін таянып деді Толқын. Жұлдыз ашулана алмады. Тек тыя алмай, бетінде күлкі пайда болды. Оны байқап, Толқын да күлімсіреп, мақтаншақтықпен иегін көтерді.

– Әй, сен!.. – Жұлдыз сіңлінді басынан сипады.

Толқын басын шайқап, жалт қарады.

– Тиіспе таза шашымды өз кір қолмен!

Сіңлінің қалжындағанын түсініп, Жұлдыз көзін алартты.

– Салт барғың келе ме?

– Келеді! – Толқын қағынып, сапта тұратын жауынгер тәрізді тік тұрды.

– Кеттік ендеше, Бүркіт ана жерде бағылып жүр.

Жұлдыз, ауылды әйтеуір тастап кеткеніне қуанып та сіңліне әдейі бұрылмай, сеніммен далаға беттеді. Толқын сәл тұрып, оның соңынан асықпай ерді. Олар соңғы киіз үйге соқпай өткенде, біреудің иті оларға тісті ақситты. Толқын селк ете түсті, бірақ әпкесі көңіл бөлген жоқ.

Жұлдыз далаға тіке қарады да, аузына екі саусағын салып, ысқырып жіберді. Бір жерден кісінеуі мен тұяқтың жеңіл дүбірі естілді. Именген қыз тәрізді бұлтпен қапсырыңқы аймен сәл жарықтандырылған қараңғыдан торы түсті бие шыға келді. Бүркіт басын шат сілкіді, Жұлдыз ұзын қара жалды еркелетіп сабалақтандырды.

– Сен соңғы рет қашан атпен салт жүрдің? – Жұлдыз жақынырақ келген Толқынның келбетін көз қиығымен байқады.

– Саткын-ага жорықтың алдында берген соң жүрген жоқпын. – Сіңлі кішкентай қолын Бүркіттің мұрнына қойды. Жылқы басын қозғалып, Толқынды иіскеп алды. Ол мырс етті.

– Оның әкесінен жылқыны алған жоқсың ба?

Толқын теріс басын шайқады.

– Неге?

Толқын жүдеу иықтарын көтерді. Жұлдыз жабырқай күлімсіреді. Дегенмен ол Толқынды дәл өзіндей емес болса, оған қатты ұқсап болып өсірді.

– Сен олардан барлығын ала аласың деп айттым ғой саған. Доханы не үшін бере салдым?

– Сен олардан ештеңе алмайсың, – өз дегенінде қасарып тұрды Толқын.

– Енді маған олардан ештеңе керек жоқ қой. Мен бойжеткенмін, өзімді қорғай, не керек болса таба аламын.

– Мен де.

– Ер жетуге әрқашан үлгере аласың, сондықтан асықпа – аяйсың. Ал енді мін, жүріп қайтуға келесе.

Толқын даярлықпен қарғып, Бүркіттің арқасына денесімен жатты. Жұлдыз оның аяқтарынан демеп, мінуге көмектесті. Сіңлі бұрымды иықтан асып алды да, әпкесіне жоғарыдан төмен қарап, маңғазданып күлімсіреді. Жұлдыз еріксіз қайран қалды. Ару, ол секілді емес. Себебі түсінікті, әкесі басқа ғой. Қалың, қара шашы тізесіне жетіп тұр, жұмыс пен күннің шыжыған сәулелері тиген жоқ қараторы тері. Үлкен қара көздері, жоғары қарай қайқы кірпіктері, сүйір қастары, таңқы мұрын, томпақ еріндері бірдеңе назды, мейірімді, күлімсіреген сияқты сезінді. Өзі жебедей жіңішке, иілгіш. Жас анаға өте ұқсайды. Сіңліне қарап, Жұлдыз жиі ұмытшақ болып кетеді. Балалық кезіндей иінде бетін тығып, анашымның қымбатты иісін сезіп, жұмсақ шашын саусағына орап олардың бұйраланып қалғанына қарағысы келеді. Бірақ сосын жүз келбетінде бірдеңе жат байқалып, бойлы, ауыр, қызыл бетті ер адам көріне бастайды. Ішінде бәрі бүрісті де Жұлдыз, өзінді ұрсып, еріксіз көзін тайдырады.

Толқын жылқыны бүйріне өкшесімен сәл итерді. Бүркіт адуынды жүгіре жөнелді. Жел қыздың бұрымдармен ойнап жүрді. Қуаныштан құйрығын аздап көтере салып, мойнында жаңа адамның ерке қолын сезіп, жылқы шабысын қайта-қайта жеделдетті. Желпілдек жал сіңліннің бетін жаба салды, бірақ Жұлдыз бәрінің жақсы екенін сезіп тұрды. Айналып жүріп, қарқынын кеміп кетпей, пысқырып та шанды көтеріп, Бүркіт пен салт атты оның қасында тоқталып қалды. Желден қызарып кеткен сіңлі күлімсіреді.

– Қалай?

– Күшті ғой! – Толқын жылқыны Жұлдыздың қасында жүруге жіберді.

– Енді түсінесің бе? Бұл… еркі бұл жерден басқа ешқайда жоқ. – Көзін жұмып, Жұлдыз аз уақытқа Толқын туралы ұмытып кетті. – Мен бұны мені жек көретін ауылдағы өмірге айырбаса алмаймын. Түсінесің бе? – сіңлінің көзіне өтінішпен қарап, қайта сұрады Жұлдыз.

– Мен бұны әркашан түсінетін болдым. Бір де айтқан сөзім бар ма?

Толқынның бетінен көңілді сәулесі ғайып болды, ол ойға шомып көзін сығырайтты. Дегені рас, айтқан жоқ. Мүмкін, Толқын болмаса Жұлдыз ауылды баяғыда тастап кетер еді екендігін түсінеді. Оның әпкесі ұялды. Жұлдыз Толқынның қиналып жалтақтағанын байқады.

– Бізден басқа мұнда ешкім жоқ екені есіңде ме?

– Иә…

Сіңлі зауықсыз көзін Бүркіттің шоқтығына түсірді.

– Мен саған бұны айтқан болғанмын, және тағы да қайталамын – мен анау түнде ешкімді көрген жоқпын. Сен елестеттің.

– Мүмкін солай.

Жұлдыз сіңліннің қорқынышын жоя алмайтынын түсінді. Бірнеше жыл бұрын Толқын оның бір аруақ туралы еске түсіреуінен азапталғанын мойындады. Әлі бөпе кезіндегі тұтқындар қаласынан қашуынан қалған жалғыз есінде сақтағаны. Бірақ Жұлдыз ана күні ешкімді көрген жоқ деп ант бере алады. Шынында айтқанда, аруақтар туралы ойлаған да жоқ. Бір кездессе де, тұтқындардың жауынгері емес болса бәрі жақсы. Бұл қорқыныш болмаса, Жұлдыз таулықтардан баяғыда көшіп, жеке тұрар еді.

– Толқын, біз Саткын екеуіміз кетеміз.

– Немене? – Толқын жылқыны баяулаттып, әпкеңе тесіле қарады.

– Таңда біз кетеміз.

– Жаңа ғана оралдыңдар ғой!

– Жедел жұмыс туды, бару керек. Әй, ол мен үшін емес қой!

Толқын, не айтқанын таба алмай, ренжіп ернін емерді да бұртия қалды. Жұлдыз еріксіз күлімсіреді. Дәл кішкентай кезіндей.

– Алғашқы қар түскен кезде ораламыз. Уәде беремін.

Толқын үндемей отыр.

– Мен саған әп-әдемі сырғалар әкеп беремін. Тілейсің бе? – Толқынды оған бұрылған арқасына нұқып, бітістіріп сұрады Жұлдыз.

– Олар маған керек жоқ.

– Қалай керек жоқ?! – Жұлдыз қолын соқты. – Азат Сырға салуда саған не кигіздіреді?

– Қалай… Сен мұны қайдан алдың? – Сіңлі Жұлдызды итеріп жіберді. – Ол маған бие басына мүйіздей керек.

Толқын күлкіні тыю үшін теріс бұрылды. Бір рет балалықта Жұлдыз сіңліне ол оның өтірік айтқанын қалай түсінеді деп “ұлы сырын” ашты – Толқын күлкісіз жалған сөйлей алмайды. Бұдан сіңлі әпкесінен өз шексіз оңбағандықтарды бүркемелеп, әрдайым бетін тығатын болды.

– Абайла.

– Неге? Сен бір уақыттары ғашық болдың ба, Жұлдыз?

– Болдым. Жақсы жігіт болды. Түс біткен кезде оның жоғалып кеткені қынжыларлық.

– Түу, Жұлдыз, қалжыңсыз сұрап отырмын ғой.

– Күлетін кім? Керісінше. Толқын, не дейтінімді тыңдашы. Сен ата-анашымыз туралы жиі сұра бердің, бірақ мен саған жауап берген жоқпын. Олай болса, қазір айтамын. Әкем келген кезден бұрын, анашымыз тіректер арасында туып өсті. Мен туғаннан соң, ол басқа әйелдерін алды да жақын арада анашымыз туралы ұмытып кетті. Сосын далабөрілерге тұтқындар шабуыл жасады. Анашымыздың ері бізді қорғауға шыққан жоқ… Анашымыз тұтқынға түсті. Оны сенің әкесіне олжа ретінде берді.

Толқын үндемей отырды. Жұлдыз оймен өзінді ұрсады. Өзінің ішінде соншалық жыл бойы өсетін ғадауат дәнін сіңліне не үшін таратты?

– Ол далабөріні сүйген ме білмеймін. Ол оны сүйетін болды ма білмеймін. Бірақ солай бола береді, анашымыз жалғыз-ақ болған жоқ. Ол сені өз үйіне шақырған кезде сенің отбасыңда солай болмағанына көзін толық жетсің.

– Мүмкін, ол мүлдем шақырмайды. – Толқын иығын жұлды.

– Көреміз.

Оралған кезде, жеті қараңғы түн болды. Бүркіт далаға шауып кетті, ал Толқын мен Жұлдыз екеулері түннің қалғанына ұйықтауға жатып қалды. Толқын балаша әпкеңе жабысты. Саткын келген жоқ.

Тарау III

Атқа мініп, Саткын жылтыр бүйірін өкшесімен итерді. Сапардың алдында ата-анасына соға кеткен жоқ. Әр күннен Саткынға олармен сөйлесуге көптен-көп қиын болып тұр. Жай, әрқашан кедей болып олар оның басқалардан жоғарылауға ұмтылысын түсінбейді. Өз әңгімелерімен папа энемен бірге оны артқа тартып жүрді. Ал өткен өмір артта, тек көмескі есті қалдыратын, өткенді әбден алып кететін желді күтуде қалу керек. Өз балалық борышын ол өтеді – кәрілікті қамтамасыз етті.

Жылдызды таң атуда, ол киіз үйден тыныш шыққан кезде кездесті. Далада, тау бөктердің қасында күтеді деп айтты. Жарайды, бола берсің. Саткын анданың, мүмкіндік болса, аилды тастап кетудің ұмтылысын түсінеді, әрине. Жұрт Жылдызды жақсы көрмейді, ол да оларға ұмтылмайды. Қасқыр қоймен бірге дос болмайтындай анда да адамдармен сыйыса алмайды. Ұрыспайды, төбелеспейді (ешқашан дерлік), сондай кұрметке төмен түспейді. Тәкаппар, тіпті менменшіл, бірбеткей. Сондайлар кісілерге ұнамайды.

Далаға шықты. Күн жаңа ғана көкжиектен қалқып шықты, алыс емес өзен өз көкшіл суын айдап әкетіп жүр. Жақынырақ келіп, шөпте жататын анданы көрді.

– Қайырлы таң, Жылдыз, – шат айғайлап шақырды.

Күн көзіне жылынған Жылдыз зауықсыз шынтақтап көтеріліңкіреп, бауырына сығырайтып қарады.

– Ұзақ уақыт жүрсің ғой, анда. Немене, Толқынмен бірге жасырын сөз байласып болдыңдар ма?

– Дәл уақытта келетін көшпендіні тауып көр. Жаяу барасың ба? Әлде құйрығымызды ұстап жүгіресің бе? Олай қайтсең де, қалай да кешігеміз.

– Мүмкін, барамын. Бәрібір сенің салт атты жүруден мен жақсырақ жаяу жүремін, – мысқылдап деді анда, түрегеліп.

Саткын жауап бергенше, ол ащы ысқырып жіберді. Оларға торы бие Бүркүт шауып келді. Адам мен жылқы, қуанып, бір-біріне қарсы келді.

– Сен оны қайдан тауып алдың? – аң-таң сұрады Саткын.

– Айтқан жоқпын ба саған? – оның қарауын түсініп, еске түсірді, создырды: – Ә-ә, шынында… Тауып алдым деп дұрыс айттың, анда. Бүркіт түлкі апанына түсіп, аяғын мертіктіріп алды. Сөйтіп таптым, емдедім. Енді міне, борышты төлеп тасып жүр мені. – Жылдыз балаша шаттықпен жылқы шоқтығын сипады.

– Сен емдей алмайсың, тек жарымжан етесің деп ойладым.

Жылдыз үлкен, аңның сияқты тістерін көрсетіп, ақкөңіл ыржиды. Бала шағында аң аулауда Саткын саусағын зақымдап алды. Қазір есіне түсіру күлкілі екен, ал анау кезде қарауға қорқынышты болды. Толкун көзін алақандармен жабып, қанына қара алмай, теріс қарады. Бейшара аңшының өзі, тасқа отырып та ауру саусағын ілгері көтеріп, өлімін елестеткен болды. Тек Жылдыз ғана сабырлы ерсілі-қарсылы жүріп, саусағын қалай ұстау керек білімді түрмен кеңестерін берген. Ақыр аяғында, шыдай алмады, өзі емдей бастады. Үйге оралудың орнына бірдеме шөптерді жинай, баса бастады… Жалпы айтқанда, кешке саусақ әбден ісіп кетті, ал Саткын бұдан андаға сондай нәрселерді сеніп тапсырған жоқ.

Жылдыз Бүркүттің арқасына зымырап, байтақ даланы оның толық билікті қожасыдай көз салып байқады.

– Есіңде ме, анда?.. Барлығы ана күндей.

Саткын үндемей басын изеді, оған жақынырақ келді. Күбө дариясы, аил жақында, жайылымдағы жылқылар кісінеп жүр, көкжиекте таңсәрі көрініп та жарықта ай ақырын сөніп тұр. Ант сөздері қазіргідей құлақта естіліп тұр: “бір жылқыны, бір тағдырды, бір қайғыны, бір жанды бөлуге – ант беремін”. Тек онда көктем болды, бір өзен болса да мекені басқа, жайлауда аттар мен биелердің арасында құлыншақтар ойнақ салып жүрген, дала құлпырды. Ал қазір күз – гүлдер нәзік бастарын иді, соңғы жылы күндерден қыстың иісі шығып тұр. Саткын да басқа. Қолда бұрын болмаған күші сезінеді, астында ат пысқыртып, тізгінді жұлып тұр, қылыш белбеуін ауырттады. Тамақ мен ойындардан маңыздылау қам пайда болды, анау бәрі қазіргі күндей қалады деп ойлаған жеңілдік жоқ енді жүректе. Өзгерістің ауруын білеп, оның алдында бой ұсынуы Саткынды анағұрлым кейінірек күтіп тұрды.

Анда да басқа. Саткын бұны есінде сақтау керек. Оның көңілді ашықтыққа, ойламай, жылқыны бергеніне қарамай… Жылдар өтті, оларды қайтара алмайсың. Барлығы кезі жеткенде өзгереді, ең жақын адамдар да ерекшелігі емес. Әсіресе анда сияқты.

Олар үндемей жолға шықты. Кенет анда айғайлап жіберді:

– Құлап түспей, салт жүре аласың ба әлі, көрейік! Шу!

Бүркүт, аяғын шапшынырақ басып, желіске көшті. Саткын атты осып жіберген кезде, бие желістен шоқыраққа салды. О шіркін, сөйтіп, қатты жүріп бара жатқаны қандай күшті! Манаптың елшісі бұны ұмытып кеткен сияқты. Оны жан-жаққа кездіріп жіберсе де, ойлары бәрібір одан да алыста. Ол Жылдызды жетіп ұстаған сияқты кезде анда кенет, мазақтап, қаттырақ жылдамданды. Ақыры астындағы аты ентігіп дем ала бастағанда Саткын тізгінді қысқартып ұстады. Чыныгы алғыспен тоқтап қалды да, шөпті жұлып, басын төмен салбыратты.

– Анда, тоқта! Болды, сен жеңдің!

Бұл уақыт бойы жүгіретін ат болды, ал Саткын одан ешбір кем емес шаршап кетті. Жымыңдап, Жылдыз тек қана тізесін мен дауысын қолданып, жылқыны бұрылды да қайтты.

– Атыма ер-тоқымы бөгет жасады, сондықтан жеңіліп қалдық, – деді Саткын.

Анда астындағы жылқыдан қаттырақ пысқырды.

– Жақсы жылқың! Сыйлайсың ба, анда? – қалжындап сұрады Саткын. Бұның әзіл екенін түсініп, Жылдыз шат дыбыс берді:

– Кешір, анда, бірақ мен Бүркітті қаттырақ жақсы көремін. – Жылқы жалын сипап, бірдеңе деп кішкентай құлаққа сыбыр етті.

– Туған сіңліннен гөрі жылқыны еркелетесің ғой, – кінәсіз деді Саткын.

Жылдыз, қабағын түйіп, зауықсыз айтты:

– Сендер үшеулерінен маған мәселелерді әкелмейтін Бүркіт қана. Және Толқын жылқы емес, мені тасып жүрмейді. Мен мініп көрдім – ол рұқсат бермейді.

Өз қалжынына күлеп, анда тыныш тілмен сырт еткізді де Бүркүт баяу әрі қарай жүрді. Саткынның астындағы ат оның соңынан барды.

– Бұл жайдарылық қайдан келген, анда? Толкуннан ақыры кеткенінен ме?

Ол қарқылдап күлді, бірақ бұл жолы анда оған қосылған жоқ.

– Не қайғы болып қалды ма? – жай жауап берді де қалды. Аспанға қарап, сұрады: – Тұтқындарға қанша күннің ішінде жетеміз?

– Бір апта, мүмкін. Асықпай жүрсек. Саған не үшін?

– Мен Толқынға алғашқы қар түскен кезде ораламыз деп уәде бердім.

– Кешіксең, ештеңе болып қалмайды ғой. Әлдеқашан бала емес қой, түсінеді, – ұмытшақтанып деді Саткын, өз ойға шомып.

Жылқылар, дариянан алыстап, жүре берді.

Азат белбеуін ретке келдірді. Әлгіде әскерге қосылды – әне, қылышты, найзаны мен садақты бере салды. Оның, қара сүйектің ұлының, басқа арманы бола да алмайды. Бірнеше апта бұрын жорықтан қайтты… Бұдан бұрын туған үйден соншама алыс болған жоқ, әлемнің қандай үлкен екенін, онда қанша адам тұратын түсінді. Атпен шабуға, саптағы жолдастарының сабырлы күшін сезуге жақсы болды. Бірақ өлтіруі оған неліктен қуанышты әкелген жоқ. Басқа жауынгерлер алаудың қасында өз тыртықтарымен, олардың қолынан өліп қалған адамдардың санымен мақтанатын абыройлық болған жоқ. Жорық өз батылдығымен не ұлы қолбасшылармен атағы шықпайтын илбээсиндер деген тайпа қарсы шыққан. Жеңіс жеңіл болды. Әскер өз еңбек үшін марапатталған болды. Азат жауынгерлердің аилдың күймелі шандарға, табындарға, әйелдерге мен құндыларға айуанша бас салғанын есіне түсірді. Алайда жауынгерлерге көп қалатыны рас. Бірақ ненің – өз өмірінің айырбасқа. Азат өлімнен қорқамайды. Мүмкін, жастықтан әлде қарсылықтың қажырлы болмайтынын түсінгеннен. Бірақ әрине тірі қалғанына үшін аспанға риза болды. Оның өмірі тек қана басталды ғой, оны шанда жоғалтуға ақылды бола ма, және не үшін?

Азат белбеуін шешті. Ауыр қару жерге күрс етіп құлады. Әйтсе де, үйрену керек болады шығар. Енді ол сөйтіп соғысқа әрқашан қатысады ғой.

Серуенге шықты. Күн әскер жолға шыққан кездей шыжып тұрмайды, күз өз заңды басқаруна кірісті, дала шөбін мен ағаштағы жапырақтарды әр жорықтан артық алтындады. Үйде қалай тамаша! Жауынгерлер олжа үшін ұрыспайды, жараланғандардың айқайы мен ыңқылы естілмейді, әскери аттардың тұяқтары көтеретін лас жоқ. Ал мұнда, жылқылар кісінеді, дария шулайды, жел гүлейді, кішкентай балалар асық ойнайды, қыздар күліп жүр. Қыздардың күлкіне құлақ қойып, Азат қайта ол туралы ойлады. Ана сәттей көз алдында оның сымбатты тұлғасы, жерге жететін көкшіл-қара шашы, томпақ еріндерінің жымиысы, қараторы бет шұңқыры мен үлкен, ботадай ұзын кірпіктерімен, көзі. Оларға сөйтіп күн бойы қарар едім. Қандай сұлу!.. Азат бұл ойды анау сәттегі нағыз бақытты қайта сезу үшін баурына басты. Оны не билеп кетті? Толкун қасында болған кезде ол өзін бақылай алмайды. Әрине, оны ұрлап кетуге ойы да болған жоқ. Күң керек болса, илбээсиннің қыздардың бірін алар еді. Қылжақтағысы келді, бірақ қорқытты. Және қандай мықты екен! Өз айбарлы эжесіне тартқан шығар. Толкун оны жорықтан қарсы алмаса, Азат өзін өзі осындай ерікті ұстамаған болар еді. Туған ағасы оның оралғанына соншама қуанған жоқ сияқты. Ал Толкун оның тірі екенін көріп, күлді, қатты, қалтқысыз. Олардың достығын ұмытқан жоқ.

Кенет ол тыныш ән салуды естіді. Қалай өзі білмей, ол бірден Толкунды таныды. Ол әдеттегідей басын жоғары көтеріп, өзен жағасында жүрді. Өз жаққа долы қарауларды байқамайды сияқты. Азат оның эжесін астыртын жақтырмады. Оны жек көретін өзгелермен бірдей себебінен емес, Толкунның өмірін бұзғанына үшін. Мүмкін, оның солай қиқарланған, құрметсіз түрін көрсетуге өз итермесі бар, бірақ ол бұнын барлығының Толкунның басына төгіліп кеткенін түсінбей ме? Оған бәрібір, ол алыста… Азат өзін қайырып тастады. Бұл оған қатысты емес, болса да, Толкун Кезбе Жылдыз туралы жаман айтқанын ұнатпайды. Азат оның сезімдерін құрметтеуге міндетті. Толкунды бездіруге оның еш тілегі жоқ.

Оны қуып жеткен кезде, Толкун аспаннан көз аударды да оған қарады. Күлімсіреді. Азат өзіннің жауынгер сияқты емес, жас келіншек тәрізді ұятты қызарып кеткенін сезді. Өзінді байыпты болуға мәжбүр етсе де, жүзінде кең күлкі өзімен өзі пайда болып тұр. Онымен сөйлесуге соншама қиын қашан болып қалды?

– Сәлемет пе.

– Сәлем. Жалғыз боп жүрсің бе?

– Әдеттегідей, – Толкун иығын қиқаң еткізді. – Сен де қосыл. Бірге жұмыссыз жүреміз. Әйтпесе қолың бос емес пе?

– Жоқ-жоқ, – тым тез шығар деді Азат. Ішінде жұмыс оған құлап түссе де бәрібір оның қасына тұрар еді деп жақсы білген. Екеулеп үндемей жүр. Кенет Толкун өкінішпен деді:

– Сенің менмен бірге қыдырғаны жақсы емес.

– Неге? – даусын көтере жаздап сұрады Азат.

– Адамдар не ойлай бастайды? – Толкун бейқам бұрымды иықтан асып алды да Азаттың тынысы тарылды.

– Не қаласа соны ойласың. Мен енді жауынгермін, кәрі әйелдерден қорқамаймын. – Кеудесін ілгері керді.

Толкун оның көзіне үңіле қарады.

– Жорықта болғанына қуаныштысың ба?

Ол ештеңе жаман айтуға тырыспаса да, бұл сөзінен Азаттың барлық сенушілігі жоғалып кетті.

– Айтуға қиын… Тағы қайтейін?

Бұл тура сөздердің ауыздан шығып кеткенін байқаған жоқ. Оның көзінде ержүрек баатыр болып көрінуге қалай қалады!..

Толкун қайта күлімсірді.

– Бұл іс саған ұнамаса, неге басқасын таппайсың?

– Қандай? Әкем сияқты, өмір бойы қиды тасып, қойды бағуға ма?

Толкун тыныштала қалды.

– Олай болса, – ол тұрды. – Жауынгер мені қуып жете ала ма?

Қыз күлді де жүгіре бастады. Азат оның артынан ерді. Толкун оған (қайта) су бүркіді де киіз үйлерге жүгіріп бет алды. Ол бір бақташының ерттеулі атты жүйрік айналып шыққан кезде ұзын шапанның астында қараторы аяғы жалт етті. Толкун күшті жүгіріп жүр, тез, Азат оны қуып жете алмаған да. Қыз шалшықтан жеңіл аса секірді, ал жигит сырғанап, арқасына құлап кетті. Толкунның бет шұңқырды мен көңілді әжімді жүзі оған еңкейді.

– Еһ сен, айғырсың! Тұр.

Толкун оны қолынан тартты. Олардың көздері кездесті, қыз алғашқы рет қызарып кетті де көзін жасырды. Кенет олардың панасында барпылы естілді, тіпті шақыра бастаған сияқты. Азат бұралып қарайын дегенде Толкун оның бетін алақанына алды.

– Керек жоқ, Азат, бұл мені… Бола берсің.

Азат тілегін зауықсыз орындады. Оны бұдан арашалағым қалай келеді, бірақ мен не істей аламын? Кісіні өлтіруге болады, оның сөзімен ше не істейсің?

Әрі қарай байсалды, аяңдап жүрді. Жиынды көріп, қарауға жақындады. Жомокчу домбырасын алды деп шықты. Барлықтармен бірге жерге отырды. Аңызшы ән сала бастады. Жомок ұлы хан-жаулаушы туралы болды. Бөтен жерлерге кіріп, әр жолында жататын халықты бағындырып алды. Жыл бойы туған аилға қайтпаған, әйел мен балаларды көрмеген болды. Бір күні үп-үлкен, сұлу бұйымдармен толы тас сарайды тапты. Бірақ хан да, оның жауынгерлердің не тұтқындардың бірі де, адам үшін ең бағалы құндылықты ешкім көрсете алмаған. Хан әр жалған құжатты шындықтан белгілеп бере алатын сияқты атақты зергерді шақырта жіберді. Зергерді әкелген соң хан оған ең қымбат нәрсесі не сұраған кезде шебер деді: “Саған, ұлы хан, ең қымбат нәрсе жоқ мұнда. Сен үйде болмаған уақытта аилыңа жаулар шабуыл жасап, тұтқындарды алып кетті де ханның отбасын өлтіріп тастады”.

Азат үнсіз ықыласпен отырған-ды. Өйткені аңызшының даналықтың алдында өз жолындағының аилдарды жайпап жоқ қылайтын ең айбарлы баатыр да иіледі ғой. Кенет Толкун оның құлағына еңкейіп, сыбыр етті:

– Анау зергер болған жоқ қой дейм.

Қыз мырс етті. Азат не өзі білмей күбірлеп, Толкунның иығына сенімсіздікпен басын қойды. Әуелі Толкун бөгеліп қалды да Азат оны ұялтқанын аяды. Бірақ одан кейін қыз оның тарбиған шашына самайымен жайлап, шаршап сияқты жабысты. Кенеттен кернеп кеткен, сондай өткінші бақыттан ештеңе туралы ойламай, Азат көзін жұмды.

Тарау IV

Кеш түсті, күн бұлтқа батты. Әлдеқашан күңгірттеген аспан жарымда ай пайда болды. Ол соншама анық сирек көрініп тұр. Күнсұлу Айсұлуға қалдырған тыртықтарға қарап, Жұлдыз бұл аңызды анасы айтқан кезі туралы ойлады. Анағұрлым кейінірек ол бұл оқиғасын сіңліне айтып берді. Бұны, Толқынның қорыққан бетін есіне түсіріп, Жұлдыз жымиды. Оның да әпкесі осылай істейді деп ойлады шығар. Өсіп кетті Толқын… Жұлдыздың балалық шағы болған жоқ. Ал Толқынның ол болу үшін әпкесі не істеді?..

– Ертең жел болмайды.

Саткын оттағы қураған бұтақтарды аударып та күнге қарап отырды. Ер жеткен анда, кеңді, сүйегі шығыңқы бетте сақалы мен мұрты көрінді. Жазық маңдайы, сабырлы қимылдары арқылы оның жай, көпті көрген жауынгер болғанын сезілді, бірақ көзінде істі өзінше өзгерте алатын өкілдің қу ұшқыны қайта-қайта жылтылдайды. Ол келгенде Жұлдыз таңданды. Әрі қарай осылай, тек бір сәтке кездеседі деп ойлады. Біресе Саткын жорықта, біресе ол аң аулауда. Өзендегі су тәрізді жылдар өтіп кетті, ол ойлана да үлгерген жоқ. Адамдар бір-бірін алмастырып жүр, ертеден таныс адамдар кеткен болды, жаңа табылған кісілер кездесіп, қайта жоғалтты. Жолдастар да табылды. Бірақ анда алғашқы да ең жақын болған, ал соңдықтан ерекше қымбат. Бірақ анда түк болмағандай-ақ өзі келеді деп Жұлдыз күтпеген. Ұмытылғандардың солай жеңіл еске қайта түскенін де, бала шақ туралы, ол біткен кезде болғанын тиіспей, әңгімелескенін соншама оңай болады деп те күтпеген. Анда өсіп кетті, көп мақсатқа жетті. Бір рет, екінші манап оны батылдығы үшін мақтады. Енді әне – жүзбасы, елші. Иықты бай секілді өмір сүреді. Осындай адам бұралқы аңшының, күңнің қызының андасы бола алмайды. Толқын туралы ұмытқан жоқ, аға мен қарындас андалардан едәуір жиі кездеседі. Бұл жылдар бойы оларды елеусіз жіппен байлаған Толқын шығар.

– Енді жаз емес қой, ыстық емес. Бізге жел не үшін?

Бауыр үндемей басын изеді де, орнынан тұрып, даланы көз жіберіп қарады.

– Қара, анда.

Жұлдыз ол көрсеткен жаққа қарады. Олар жан-жақта не болғанын жақсы көрінетін төбесінің үстінде отырды. Күн ұйқыға жататын жақта әлі күн жанып тұр. Қарсы жақта ше қара түнек тұрған.

– Адам өмірі да сондай.

– Караңғы өткен шақ және жарқын келешек? – қызықсыз болжады Жұлдыз.

– Біреулерде керісінше, ал біреулерде өткен шақ та болашақ та қараңғы болып түскен.

Жұлдыз оның кімге көздегенін түсінді. Пысқырды.

– Әңгімелермен бос емес ауыз аз тамақ ішеді. Ұйықтайтын уақыт болды, жолға ерте шығамыз.

– Сен арбаға жегулі ат тәріздісің, өткен уақиғаның жүгін тасып жүрсің. Құлат оны, анда, артына қарамай жеңіл жүгір.

Жұлдыз андасына көздің астымен қарады. Бұл ақыл айтатын әдетті ол қайдан алды екен?

– Мен сенің іші-бауырыңа кірмеймін, анда, сен де жанымды еркіне қойшы.

– Екеуімізге жан біреу-ақ қана, әлде ұмытып кеттің бе? – Көңілсіз күлді.

– Ұйықтауға жат. Мен күзете тұрамын.

Күрсініп, Саткын ер-тоқымын бас астына қойып, шөпте жантайып жата кетті. Оған қарап, кенет Жұлдыз кеудесінде бірдеңенің шыдатар емес, қозғалып кеткенін сезді. Бірақ сөзге айдара алмай, сезімге ерік беруі келмеді. Жай айтты:

– Мен сағындым, анда. – Алақанымен оның иығын қойып қалды. Түрегелді, анданың жауабын естімеу және қағырлы дала ауамен дем тарту үшін бір жаққа бұрылып кетті. Ақырын ғана олар оның туған қыстауына жақындап жүр…

Таңда аң аулауға шықты. Көкжиектің үстінде таңсәрінің шапағы таралды. Жұлдыз шанда жасырынып отырған Саткынға қарақұйрықты қуды. Бауыр жануарды қайта оған бұрылды. Сол кезде жебе барлығын аяқтады.

Тамақ ішуге отырды. Алау жағып, хош иісті ет кесектерін қуырды да жолға алынған сабаны алып қойды. Жылдыз жалмап тамаққа бас қойды. Ашықпаса да, байқамасаң – асты зорлап алып кетеді сияқты жейді. Сондай әдеттерде Саткын өз жауынгерлердің көбін таныды. Анда олардың бірінің орнына әбден жарап кете алады. Ұзын бойды емес, мықты, арық. Бірақ ыржақтамайтын, ырылдамайтын кезде неліктен сіңліне қатты ұқсай бастайды. Толкун әдемілеу болады шығар, бірақ Саткын Толкуннан әдемілеу ешкімді көрген жоқ.

Жылдыз сүйекті бір жаққа лақтырып тастап, тісті тырнақпен шұқылады. Саткын күлкіні тыя алмады. Анда көзін сығырайтып, мырс етті.

– Немене, қалындықтың орнына жарап кете алмаймын ба?

Тұрып, балақты шапанның етегідей тартып созды да, қысқа, күнмен үйітілген шашын иықтан асып алып, алдыға-артқа ебедейсіз жүріп қайтты.

– Ә? Мені қатын ретінде алар едің бе? Мен үшін қалыңмал берудің керегі жоқ.

– Жоқ, алмар едім, – деді Саткын, күліп.

– Рақмет!

– Андаларға үйленбейді.

– Айтпақшы, үйлену туралы. Қартаясың, анда, жақын арада өлім жетеді, ал жары жоқ. Неге солай?

Ажал жақын арада емес жетеді, әрине, – екеулері де жас. Жары да бар…

– Неге жоқ? Бар.

– Рас па? Бұрын неге айтқан жоқсың? – ренжіп кетті анда.

– Міне солай… Таянычтердің қызын айттырдым. Мен жорықта болдым, өзіммен алмай қалдым, бірақ жақында барамын. – Онымен өз қуанышын шын көңілмен ортақтасты.

– Құттықтаймын! – Жылдыз оны иығынан құшақтап, өзіне тартты, самайларын тигізді. – Аты қалай?

– Чабалекей. – Жарының аты тілден жеңіл, құстай, шығып кетті де сөйтіп ішінде де жеңіл болып қалды. Кірпіктерін айқастырып, оның дөңгелек жүзін, күлкін көрді.

– Еһе, тек әлгіде ғана анда маңқа болып отырды ғой сияқты, ал қазір әне – қалындық!..

– Немене өтірік айтып отырсың! – деді Саткын әзіл-қалжың ашынып.

Жылдыз қарқылдап күлді де оны арқадан қойып жіберді.

– Және тірек қой. Неге, қызық екен?.. – Жартылай-таяныч Жылдыз разы болып күлімсірді. – Тойыңа шақырасың ба?

– Шақырамын.

Олар үндемей қалды. Саткын жар туралы жағымды ойларына шомып кетті, анда – бірдеңе өзінікі. Ақыры дыбысын шығарды:

– Тыңдашы, анда. Дегенмен тайпалар неге араздасып кетті?

Саткын басын жерге салбыратып, түтесі шыққан етігін тартқылады.

– Каракчы. Сен ол туралы білесің ғой шығар?

– Білемін. Енді не? – елегізді анда.

– Ол біздің қоныстардың қасында туткундардың керундерін талап жүр. Міне олар бұл тоолуктар деп ойлап кетті.

– Ә-ә, – ойланып, созып деді Жылдыз. – Тұра тұр, олардың қаласы басқа жақта емес пе?

– Басқа?

– Олардың астанасы күн шығатын жақта емес пе? Болды, не болғанда да. – Беті күреңдене түсті.

– Рас айтасың, – жанжалсыз келісті Саткын. – Бірақ біз астанаға бармаймыз. Оны әлі жеңе алмаймыз.

Жылдыз аздырмасын сілкіді.

– Олай болса, кеттік.

Анда Бүркүтті ысқырып жіберді, Саткын өз атқа жақындады. Тамақтың қалғанын дорбаға салып, жолға аттанды.

Барлық ойлары Азат туралы. Су әкеліп жүр: Азат. Ас пісіріп тұр: Азат. Қазір де, биені сауу кезде оның ыңғайсыз, абыржыған жымиысы мен сәл делдек құлағы ойдан шықпайды. Барлық жергілікті қыздардың жасырын нәпсісі шығар. Мейірімді. Осындай жігіттің басына мініп жүре алсаң да сөз айтпайды. Мұндағы сұлу қыздар солай ойлайды. Бола берсің. Кісі ақымақ болмаса, өз басын айналдыруға ерік бермейді. Ал Азат дәл дегендей нағыз бір ақымақ қой. Бірақ Толқын оны өзіне үшін сақтайтын емес. Ол сондай әйелдерді көрген және олардың бірін болуы келген жоқ.

Толқын бұл ойларды ашуланып жоққа шығарды. Себебі тек қана алданғыш жігіттерге ғашық болып жүретін қыздардың бірін да болуы келген жоқ. Оған Азаттан ештеңе керек емес қой, тек тірі қалсың…

Алайда кешегіден билей жөнелгісі келді. Иығына басын неге қойды? Не айтайын деп? Досша ма? Әлде жай ғана шаршап кетті ме? Толқын өзін-өзі ұстамай, аяғына тік тұрды да дөңгелене билей жөнелді, қуаныштан шыр ете түсті. Бие оғаш адамға селқос қарап, қайта шөп жұла бастады. Ештеңе туралы ойламай, тек қана Азаттың жақын болғанын біліп, оның мықты иығын сезіп, осылай түн бойы отырсақ жақсы болар еді.

Қандай тамаша! Күз келгенде, ауада жер-ананың хош-иісті сыйы сезіліп тұр. Барлығы солып кетіп жүр, бірақ бұл оны мүлдем алаңдатпайды. Күз өтіп кетеді, оның соңынан қыс келеді. Қыста әскерді таратып жібереді. Саткын ауылда қалады, Азат та… Түу! Толқын сүрініп кетіп, аяғына басып тұра алып, көзін көтерді де Азатты көрді. Аузын ашып, қызарып кетті. Ол барлығын көрді!..

– Сәлем, Толкун!

– Қанша тұрсың мұнда? – ашуланып бұрқ етті Толқын, қымызды алып.

– Кешір… – Ол абыржып желкесін қасыды.

Толқын кең пейілмен жұмсарды. Бұрылды, оған тамашалап қарап, кірпіктерін айқастырды.

– Оқасы жоқ. Не істеп жүрсің мұнда?

– Қыдырып жүрмін, – Азат абыржып ұзын қолын жайып тұрып қалып, күлді. – Бұдан басқа не істегенім бар?

– Олай болса, менмен жүр. Қымызға қандырамын. Келе ме?

– Келеді, – ынталана келісті. Кеспекті алды да жанында жүрді.

Оның үйге үндемей бара жатты. Сөйлескені не үшін? Бірақ бұл сөйлемеуі жанға ауыр тимейді, керісінше, оның жақын болғандықтан, жан ән салуға сұранып тұр. Беріліп, Толқын жарқын, зарлы махаббат туралы әндете бастады. Бастапқыда ақырын, күмілжітіп, одан кейін дыбысы күшейді сияқты. Азатқа тез көз салды – күлмей ме? Жоқ, көзін жартылай жаба салып, өз ойына шомып жүр.

Киіз үйге жетті. Азат көпіршітілген қымызды сабаларға бөліп құйды, Толқын түскі асты пісіре бастады. Әдеттегіде құр киіз үй ошақта шыжылдайтын қазанның дыбысқа, екі жас адамның дауыстарға толды. Толқынға қонақ өзіммен бірге үйге бумен шаңыраққа атылған жарық пен шуды әкелді болып көрінді. Тамақ ішуге отырып, Толқын оның әр қимылын елеусіз байқаған-ды, ал Азат бұрылған кезде, далаға қарап тұрған түр көрсетті. О шіркін, аспан бұл адамды осындай сымбатты болып не үшін жасады? Толқын оның ербек-сербек шашқа, дөң мұрынмен дөңгелек бетке көз жүгіртіп өтті. Жақсы жүзі, ашық, оның не ойлағанын әрқашан біле аласың. Осындай сатпайды, бұзық іске ниеттенбейді. Азаттан басқа, Толқын бір-ақ қана жігітті жақын білген – әпкесінің андасы, оның ағасы. Бірақ Саткын әбден басқа адам. Ол манапқа босқа емес қызмет етеді. Саткын өз шын сезімдерін тығып, өз ойын көрсетпей алады. Тек қарындасына қарағанда оның көзі жылына бастайды. Толқын онымен бірге соншама жыл бойы өмір сүрген болмаса, мүмкін, ағасы оны жақсы көрсе ме жоқ па тіпті айтар алмады. Ал Азаттың бетінен барлығысы жақсы көрінеді, қайтсе де, қалай да. Толқын өзіннің оған ұнағанын, Азаттың та оған дәл солай сүйсініп жүргенін дәл аңғарды. Оған оның әдемі екендігін бұрын да айтқан. Бұл дәріп секілді естіле алса да, әпкенің аузынан оның дала шөптей төмен, жансыз дауысымен бұл көбінесе сөгісге ұқсайтын болып естілді. Әйтсе де, Толқын оның түрінің жақсы болғанын білді. Бірақ сұлулық кімге, қашан, қандай жақсылықты әкелген? Керісінше. Бір рет Жұлдыз Толқын анаға тартқан деп айтты…

Олардың көздері кездесіп қалды да олар бір-бірінен тез бұрылып, керегесімен қызығып кетті.

– Отырып қалдым.

– Тоқтай тұр, кетпе! – шыға кетті Толқынның аузынан, ол абыржып көзқарасын тұнжыратты.

Барлығын түсініп, Азат тұра қалды.

– Білесің бе, маған су әкелуге керек. Менмен барасың ба? – сұрады Толқын. Әрине, ол барды.

Оларға қарсы алдыныздан Бузык бара жатты. Манаптың інісі томсырайып, дөңгелек басын жантайма иықтарына басып, көздін астымен қарап жүрді. Бузык Жұлдыз бен Саткынның құрдасы екен. Бала шағынан-ақ құлдармен қоршалған ол жұмыс істеуге әдеттенбеген. Оның әпкесімен төбелес пен оның масқара жеңілістен кейін ол одан әрі түнеріңкі болып қалды да Толқынға одан бетер қарай бастады. Бірақ, олай болса да ешқашан тиген жоқ.

Олар жақындады. Толқын Бузык мұнда жоқ сияқты түрін жасады. Тіпті ол дыбыс шығарған кезде:

– Әй, адасқан!

Азат оқыс бұрылды. Толқын оның қолын алып, қатты қысты.

– Байланыспа.

Ол зауықсыз бағынды. Бірақ бұны Бузыкқа жеткен жоқ.

– Ал, ал соншама керек болған кезде Селсаяк қайда жүр, ә?

Азат шыдай алмады, қолдан босап кетті, айналдырып бұрды.

– Қызды мазалағаны ұят емес пе?

Толқын оның иықтарына жалынып қолын қойды. Бузык мазақтап сөйледі:

– Араласпа, боқмұрын!

Азат оны итерді. Сәл сол сәтте Бузык оны жұдырықпен құлақтан ұрды. Азат қарыздар болмады. Жігіттер жұлқыласты, шанды көтеріп құлады. Бузык ересек пен үлкенірек болды, бірақ Азат жорықта шыңдалды. Толқын қалшиып қалды. Не істейің? Көмек шақырайын ба? Ешкім оған көмектеспейді. Ес жинап, ол алдына ұмтылып, Бузыкты құшақтап алды да әрең тартты. Ол тарпынды, қаулап шыққан-ды. Қайта төбелеске ұмтылған кезде, Толқын оның жолында тұрды.

– Кетші, Бузык.

Дем алды. Қызға қарады да ұра алмады. Қорқып кетті, жасқанды, бірақ түрін, әрине, көрсеткен жоқ. Қанды бетінен сүртіп, оның аяғына түкірді де кетті. Толқын ентігіп дем алатын Азатқа қарады. Шапан жыртылды, бір тісі жоқ, жалаңаш қолда дақ пен көгерген жерлері. Бұл кезде төбелес жерде адамдар топтана бастады. Толқын асықтырды – төбелес үшін жауапкершілікті оның мойнына салуын тілеген жоқ.

– Жүр кеттік.

Олар оның үйіне оралды. Толқын сүт сарысуды езіп, оның жараларын жуа бастады. Ол жылайын деп қабағын жиырып, әрең шыдады. Азат бұны байқаған.

– Толкунтай, – ерке міңгірледі ол, бетінен үрпиіп тұрған шашын емірене алып. – Кешір мені, Толқын-жан, тек қапа болма. Не болды? Барлығы жақсы ғой…

Адамдардың соншама өшпенділігі қайдан келген? Не үшін… Бузык оны не үшін мазақтап жүр? Жұлдызға ашуланғаннан ма? Азат не үшін жауап берді? Оны құтқарғысы келді ме? Толқын оның жарақаттанған сүйектерінен көз тайдырды. Бірақ ол оның туралы емес, Жұлдыздың жұдырықтары туралы ойлады.

Бузык оған бұрыннан көз тікті. Күтпей, жол-жөнекей ұстап, қолынан жұлып алды. Толқын “ойбай” айтқанша әпкенің саусақтары онсыз да әрқашан жартылай түйген жұдырыққа айналдырып, ақ сүйекті жігіттің тісіне бір қойды. Сасып қалып, ол соққын қайтарды. Ал сосын… Жұлдыз қатты зақымданған жоқ – тек тымақ ұшып түсті. Оны шанда жатуға қалдырып, ол сіңлінді өз соңынан апыл-ғұпыл тартты. Бұл оларға жаман айнала алды, бірақ жазылмаған заң бойынша олардың өзінді қорғауға толық құқығы бар болды.

Әпке Бузықтан сөзсіз мықтылау болды. Азат ше?.. Толқын өзінді оның көзіне қарауға мәжбүр ете алмады. Барлығы оған бола. Қайтадан.

Азат ауылға түннің түскенін күтіп, кетті. Олар ештеңе туралы сөйлеген жоқ. Оны шығысқа дейін шығарып салып, Толқын ұйықтауға жатты. Киіз үйде қайта ауыр тыныштық сезіле бастады. Көзін жұмып, Толқын олар ұядағы балапандар тәрізді бір-біріне жабысып жатқан кезде әпке мен ағаның сақтаушы бүйірлерін, олардың тыныш пысылдағанын есіне түсірді. Жүректе жабырқаған ауруы итерді. Толқын, сыздаған жалғыздыққа шыдап, әпкесі ұйықтатын киізбен бетін бүркеп алды.

Тарау V

Шытқыл аяз даланы жүгіріп өтті, салт атты адамдар суықтан бүрісіп жүрді. Тоқтатпай бара берді. Жылдыз аспанға жиірек қарай бастады, қарды не күтіп не қорқып. Жел суықтың басталысымен бар күшімен соғу үшін бәсеңдеді. Боранды қыс болады. Жарайды енді, қорқынышты емес. Әр ошақтан гөрі жас қан қыздырады. Жылқылар да тоңып қалды. Адамдар аттардың тізгінін жиі-жиі босатып жібере бастады.

Ұйқы келе бастағанда, түнейтін жерге тоқтады. Саткын аттың ер-тоқымын алып, бағылуға жіберді. Ал анда жылқыдан түскен жоқ.

– Барып, кешкі асты атып түсірейін. Сен әзірше орналастыр.

Саткын онымен ұмтылған жоқ. Анда әлдеқашан өсті, оның көмегі оған керек жоқ енді. Ал атты біреу күзетуге тиіс қой.

От жағу үшін тастарды салды. Ауаға тұнғыш морт от аспандаған кезде даладан кенет суықтың лебі жетті. Жаңа туған от өшіп қалды. Сезгіштікпен көшпенді бұл жел емес екендін аңғарды. Тік тұрып, белбеудегі қылыштың сабына қолын қойды. Бәрі тынды, еш дыбыс та естілмейді. Тек жусан сәл бұлғақтап тұр. Көк жүзі қараңғыланды, аспан күмбезінде бір-бірін жарықтықтан асып түсейін деп жұлдыздар жылт-жылт ете бастады. Саткын қайта бір тізесіне түсіп, от жағуға кірісті. Бұл жолы ұшқын да пайда болуға үлгерген жоқ.

Қараңғыдан Саткынға қасқыр тап берді. Дайын, ол қылышты алды да жыртқышты шауып кесті. Біріншісі жығылды, бірақ қалғандары күтуде тұрған жоқ. Оны қоршаған аңдарға қарап, Саткын от жағуға үлгерген жоқ деп аяды. Бастапқыда қасқырлар, зиян келтірмей, адамға жасқанып секіре берді. Олар аш болып, жауызданып, өжеттенгенше Саткын тағы бірнеше жыртқышты шауып өлтіруге үлгерді. Тұратын қалың қара түнек Саткынға көруге бөгет жасады. Кезекті қарғуды айқаймен тойтарып, ол сүрініп кетті. Сұр жыртқыштарды қылышпен қуды да, тұруға әрекет жасап, кенет дәл өз алдында кернеулі бұлшыкеттің қозғалуын елессіз айырып таныды. Ақырап, қасқыр алдына секірген кезде күтпеген жерден жебе зу ете қалды. Аң құлап кетті, өзгелер белгісіз қауіптен қорқып, артқа шегініп кетті. Қайта шабуыл жаса алмады, жебенің соңынан салт атты да келді. Жылдыз жылқыны аяғына тік тұрғызып, айғайлап жіберді. Аңдар қаңсылап тайып кетті.

Анда тез жаяулап, оған жақындады. Оның тірі екенін көріп, жеңілдікпен басты шалқайтты.

– Сені қалдыра алмайсың. Бер қолыңды.

Саткын абдырап аяғына тұрды да оны жарып кете жаздаған қасқырға жақындады. Дөрекі жебесі басты тесіп өтіп, дәл көзге дарыды. Аң не болып қалғанын тіпті түсінбеген сияқты.

– Ұлы мергенсің, анда, – ақырын деді Саткын. – Рақмет.

– Білемін. – Күлімсіреді.

Жебесін селқос суырып алып, олжасын жіберіп қарады.

– Еһ, әдемі аң болды! – қынжылып деді Жылдыз. – Сенің өмірің оған лайық емес.

Күлді, оны иығынан қатты қойып жіберді.

– Терісін сыпырып ал, өзіне қалдыр – менсіз ештеңе істей алмайсың деп естелік ретінде.

Разы болып, анда басын шайқады да Бүркітті сауырынан қағып қойды, жүре бер деп. Саткын есін жия алмады. Түнде, білмейтін бір арадан анда қазір ғана оны өлімнен құтқарды.

Отта ет қуырып, шараппен бөрдектерді ашты. Анданың жылқысы, ұзын мықты аяқтарын көтеріп, шаңға аунап жатырды. Анда тез мас болды, көңілденді. Аяғына тік тұрып, күресе бастады. Бір рет – Жылдыз Саткынды жерге лақтырды. Екінші – бірге құлап кетті. Үшінші ретке ше анда кенет өзімен өзі жығылып қор ете түсті. Саткын жеңімпаздықпен жымиып, анданы киізге сүйреп жеткізіп, жанында ауыр, мас ұйқыға кетті.

Ақыры елсіз араны өтті. Алдында ауыл көрінді.

– Анау кімдер? – Жұлдыз Саткынға жақындады.

– Сенікі, анда. Талаабөрүлер. Атап айтқанда, олардың қалғаны.

Жұлдыз ауырта тістенді. Оның мазасызданғанын сезіп, Бүркіт жерді тұяғымен таптады.

– Біз онда тоқталуға керекпіз.

– Не үшін? – оқыс сұрады Жұлдыз.

– Чабалекейге жолдауды қалдырғым келеді.

Анда Жұлдызға қызығушылықпен қарады. Ол, антты бауырынды ойша қарғап-сілеп, көзін тайдырды. Оның өз адамдарын қанша уақыт көрмегенін біледі ғой. Жалпы айтқанда, олар қашып кеткен күннен бастап. Анау түн туралы ойлап, Жұлдыздың зығырданы қайнады. Анасы өліп кеткен соң оның басқа амалы болды ма? Мүмкін, сәби болмаса, ол қашып кетпер еді. Анашым да тірі қалар еді ғой… Толқынның дүниеге келуі қымбатқа түсті.

Қорқақтар. Жексұрын, арам қорқақтар. Егеуқұйрықтар, сұр жыландар. Жұлдыздың тайпасы тым қатты болып кетті де бұл күші бөтендерді мазалай бастады. Әсіресе тұтқындарды… Бітіммен көз бояп, олар қадірлі қонақтар ретінде соғысушы жаққа кірді де түнде барлықтарды қырып жойды. Жұлдыздың өзі барлығын есте сақтау үшін тым кішкентай болды. Олай болса да ол анасының оны қорғай алмаған жылы құшағын ұмытқан жоқ. Одан кейін – тұтқын, анасының жаңа күйеуі және қашуы. Ал оның бір заманда ұлы, іргелі халқының қалғаны енді бір кіп-кішкентай ауылда паналап отыр.

– Ол тірек емес пе?

– Таяныч екен, иә, бірақ жайпаудан кейін талаабөрүлер дәл оларға барды ғой. Сондықтан олар тапсыра алады.

– Сен мені бұл жерге әдейі алып келдің, – сызданып сөйлеп деді Жұлдыз.

– Мен мұнда тұратын олар екенін білгендей сияқты айтып тұрсың, – ренішпен деді ол. – Қорқасаң, жүре берейік.

Анда не дегенін біледі. Онымен ерегісе бастаған жоқ, орнынан қозғап жіберіп, төбесінен ауыл жаққа текіректеп жөнелді. Құлақта жел зуылдап тұр, Бүркіттің бірқалыпты дүбіріне Саткынның аттың дүбірі қосылды. Оның жанның өзі қуана берді: “Үйдеміз! Біз үйге оралдық!”. Бірақ бірдеңесі бәрібір қарсы шығып тұр. Мүмкін, тірі қалғандардың ішінде оның бір де туған-туысқан қалған жоқ себебінен?

Өз келуімен ауылды абыржытты. Мазасыз уақытта өмір сүріп тұрмыз. Дос жау болып айнала алады, жау ше қулықпен адамдарға тойтарыс беріп, анау әзер сақтағанын бұза алады. Өз жұртқа жақындап, Жұлдыз бұны анық сезді. Арамдық қалдырған жарасы бітелсе де, өз иесін қорқап ақыраюға мәжбүр етіп, дауылдатып ауырады. Жаңа соққы болмаса да, тыртығы қалады.

Далабөрілер бай емес тұрып та, аштықтан ешкім азап шекпейді. Жұлдыз өз халқына мақтанышты сезді. Мың өліп, мың тірілген. Өз құтқарушыларға жабыспай, тіректерді талтүс жағынан тасалауға да ұлттық есі жетті. Солай қарасаң, оларды ешкім билемейді де…

Қорқыныш пен күдік тыныған кезде, әдетті ақкөңілдік те оянды. Саткын, қу, көнгіш анда, өзін өзі көңілді, ашық болып ұстады. Мәртебелі емес, өз адамы көрсету үшін басынан жаяу жүріп кетті. Бірақ Жұлдыз анданың сақ болып жүргенін білді. Өз туралы ештеңе айтпайды, ал басқалардан барлығын барлап біледі. Сөйтіп ауылды басқаратын кім екенін білді. Әлібек-батыр – Жұлдыздың есінде қалдырған билеушінің ұлы болып шықты. Әлібектің өзі де есте қалған. Сол кезде әлі жігіт, әділ мен мейірімді, ол Жұлдызға ұнаған. Осындай зәбірлеуге жол бермей, зәбірді ұмытып кетпейді… Оларды оған ертіп апарды.

Жараған, мықты, әлі жас батыр өз үйінде отырды. Оның тұрғын жайы салтанатты мен бай емес болған, ал оның өзін кәдімгі жауынгерден қиын айыра алуға болады. Әлібекке ауылға қонақ келді деп айтқанда ол бақташыларда болды – бастарын санап, қыстың келуіне дайындап жүрді. Қамдардан оның еріндердің қасында ерте әжімдері пайда болды, адамдарға ауыр, жабыңқы көзбен қарайды. Бірақ қонақтармен бірге ол өз бойын еркін ұстады. Ең жақсысын әкеліп, тамақ ішуге даярлады.

– Қара, анау жігіт сеннен көз алмай отыр, – Жұлдызды шынтақпен итеріп қалып, сыбырлады анда.

Жұлдыз ол көрсеткен жаққа қарады. Әлібектің қасында қарапайым, мықты, шығыңқы бет сүйегімен жігіт отырды. Бір басқа қонақ шығар.

– Қарай берсің. Осындай құбыжықты күнде көрмейсің ғой.

Саткын тыныш күлді. Одан кейін әңгімелер басталды. Саткын ауызын жаппай сөйлей берді. Ол таулықтардың бірі деп, тұтқындарға манаптың маңызды әмірімен бара жатыр, бұл құлпыратын ауылдың билеушіне ше жол-жөнекей өлтіріп тастатын жануарлардың терісін сыйлап тұр. Олардың халі туралы сұрағына Әлібек:

– Бізде барлығы жанжалсыз, сол да жақсы. Мен таулықтарда бірдеңе тыныш емес деп естідім.

Саткын басын шайқады.

– Дәл бізде барлығы тыныш. Әзірше. Тұтқындарда бір ылаң болып тұр.

– Не болды? – Әлібектің көзінде Жұлдызға ұнаған өшпенділігі от тәрізді жылт етті.

– Каракчы. Сіз ол туралы естідіңіз бе? – Батыр жоқ деп жауап бергенде, Саткын соза берді: – Біздің қоныстарымыздың қасында қарақшылық істейді. Әрқашан жалғыз және тек туткундарға шабуылдайды. Алдымен жебе келіп шығады. Зу ете қалады, бір рет те мүлт кетпей… Содан кейін өзі, бетін орап, шығады. Адырнасы дірілдеуге үлгермей, қайта біреу аттан түсіп қалады. Адамдар жақындағанша, ол тауарды алып шауып кетеді. Жылқысы – жылқы емес, жел! – Тыңдаушылардың беттеріндегі қызығушылыққа масайрап, анда қосты: – Туткундар бұны істеген біз деп ойлайды. Сол себептен біз жолға шықтық – соғысқа жол бермеу үшін.

Разы жымиын жасыра алмай, Әлібек артқа шалқайды.

– Мақсатыңыз игілікті екен. Бірақ бұл Қарақшы бізге қорқынышты емес деймін. Ол қай тайпадан шыққан белгілі ме?

– Жоқ, ештеңе мәлім емес. Еш жақтан шабуылдап, еш жаққа жоғалып кетеді.

– Осындай өсектер жүрсе, біреулер тірі қалатын шығар?

– Әрине! Ол тек оның жолында тұратындарға тиеді.

Әлібек тек мейірбандықпен жымиды да, Жұлдызға бұрылып, сұрады:

– Ал сіз неге үндемей отырсыз, қарындасым?

– Не айтайын? Андамның сөзі анық пен бітпейтін екен, менің қосарым да жоқ.

Саткын оны әзіл ренішпен итеріп қалды. Оларға қарап Әлібек те көңілденді.

– Атыңыз қалай?

– Жұлдыз.

– Кімнің боласыз, Жұлдыз?

– Тоолукпын…

Бауырынан басқа оның өтірік айтқанын ешкім түсенген жоқ. Саткын андаңа жасырмай қарады да Әлібектің оң жағында отыратын қонақ неліктен оған көзінің қиығымен қарай берді. Ыстықтап, ішкен арақтан Жұлдыздың жүрегі айна бастады. Барлықтары бірдеңе байқау үшін тым мас болып кеткен кезде, сәтін тауып, ол киіз үйден еңбектеп шықты.

Кешкі тыныштығы түсті. Жерді қармалап, жел селеуді сәл тербелтті. Аспан тұтасқан сұр тұман боп даланың үстінен тұрып қалды. Далабөрілер, немесе, анда айтқандай, талаабөрүлер ауылдың жанында бұлақ нәзік сыбдырлап аға берді. Оның қасына шоқайып, Жұлдыз су батырып алды да бетке шашыратты. Мұздай су тісін жағымды сыздайды да арақ сейілді сияқты, басы сергіді. Артында адым естілгенде, Жұлдыз бұрылған да жоқ.

– Қонақтың екеуі де тойдан кеткені әдепті емес. Ұрлауға үшін келді деп ойлай бастайды.

– Ойламайды. Неге жалған айттың, анда?

Саткынның үні қасіретті, сенімсіз болып естілді. Жұлдыз оған қарады.

– Оларға далабөрімін деп айтқымды келді ме сенің? Бала шағымнан маған тұтқынның таныс болғанын? Анашымның күң болып өліп кеткенін…

Қолынан су сүртіп, Жұлдыз күрсіңді.

– Меннің кім екенін айтқаннан гөрі бар туыстарымнан беземін. Сен, анда, ата-анаңмен, еркіндікте өмір сүрдің де бала кезінде анаңның шапалағынан бетер ештеңе білген жоқсың. Сен мені түсіне алмайсың. Ең жақсысы, айтшы, адамдарды Қарақшымен не үшін қорқытып жүрсің? Олар үркек емес, ал мынау жортуылшы өз шабуылдарын олардың қоныстардан қашық жасап жүр. Неден ескертесің?

– Мен ескерту үшін де, анда, қорқыту үшін де емес ол туралы айттым. – Саткын, қатар отыруға жүрексініп сияқты, әлі тұра берді.

– Олай болса, не үшін? – Жұлдыз ажарын бұзып көрсетті.

– Сенің көзіне қарағым келді.

Жұлдыз ыржиды.

– Қара, анда. Аямаймын ғой.

– Жебеңді айыпсыз кісілерге неге кезедің, анда?

Оның даусында естілетін жарықшақ Жұлдызды неліктен ренжітті, жәбірледі.

– Не деп тұрсыз, о таза жүзбасы?

Саткынның соғыста қатысқаны туралы ишарасы нысанаға тигізген жоқ.

– Мен түсіндім ғой, анда… Аяғыңды жарақаттың деген кезде мен сенің бұл жылдар бойы биелерді, терістерді, доханы, құндыларды қайдан алғанын бірден түсіндім… Және оның шабуылдардан неге тек туткундардың зиян көргенін де. Жолбасарлыққа кірістің, Каракчы.

– Сен не массың не ақылдан айырылдың, анда. Меннен бірдеңе керек болса – айт.

– Сеннен барлық керек болғанын да алдым, – бұрылып та кетіп, салқын деді анда.

Оны ашулы көзбен шығарып салып, Жұлдыз бұлақтың қасында қалды. Кім-көрінген тасты алды да ызаланып бір жаққа лақтырып тастады. Дауыстап шалп бұлақтың сабырлы тыныштықты бұзды. Жұдырықтарын түйді. Енді бейбіт жайшылық зығырданын қайнатты. Той жалғастыратын жаққа аяңдады.

Салт аттының астында жылқы пысқыра берді, аузынан көбігі құлап түседі. Тұтқындардың қаласы баяу жақында берді. Ханның сарайының алдында жаяулады. Асығыс қақпасына өтіп жетті. Бір жауынгер жолына найзамен тосқауыл болды. Ұйқылы жігітке шыдамсызданып аталды да әшекейленген дәлізді өтіп ханға апаруға әмір берді.

Хан өз тақтың алтын арқалығына шалқая керіліп, сұлтандармен сөйлесіп отырды. Хабаршыны көріп, оларға үндемеуге белгісін беріп, басты көтеріп алды да қалың, сәл жабысқан қабағын түйді.

– Кімсің?

Оны жіберген адамның атын атаған кезде сұлтандар аң-таң бір-біріне қарады.

– Жарайды, айта бер, – тостағаннан шарапты сіміріп, селқос деді хан.

– Қарақшыны тапты.

Хан шашалды да шарап келте, бурыл сақалға төгілді. Бітік көзде ашулы от лаулай бастады.

– Қайда? – қырылдап сұрады.

Хабаршы оған тапсырған жолдауды сөзбе-сөз айтты. Бітірген кезде, хан жүзін жібітті де еттен майлы еріндер жымиып қисады.

– Олай болса, күтеміз!

Дыңғырмен тостағанды қойды. Әмір берді:

– Бірнеше адамды табыңдар. Маған да бір нәрсені тапсыру керек…

Тарау VI

Толқын төбелес туралы ұмыта алмады. Азатты қатты ұрған жоқ па деп алаң болды. Келісі күні оны кездескен жоқ, одан кейін де. Өзі баруға шешті.

Киіз үйде тек ағасы мен әкесі болды.

– Үйіңіз аман болсың, – шымылдықтың астына қарап, жасқанып деді Толқын.

Оның әкесі, тұнжыраған, аласа бойлы аппақ шал, оған бұрылды.

– Ә-ә, сенсің бе. Ұл баланы төбелеске жеткізіп, енді оның отбасына зиян келтіруге кірістің бе?

– Мен оны жеткізген жоқпын!

Толқын сөзден тосылыл қалды. Оның дауысы емес, – Жұлдыздың екен. Көз алдында жұлқынып сығырайтын әпкесі тұрды.

– Маған дауысын көтеруші болма, арсыз қыз!

– Қуып шығар оны. – Ағасы қосылды.

Көкейіне терең зәбір қона қалды, жылағысы келді. Шыдап, ерінді тістеді де үндемей шықты. Айғайға кіріспейді.

Ауылда барынша сайрандап, үйге аяңдады. Кенет біреу айғайлап шақырды:

– Толкун!

Айналып бұрылды. Азат.

– Әкем сен кірдің деп айтты… – Абыржыған түрімен деді ол.

– Кірдім.

– Манап шақырды, төбелес туралы сөйледі. Мен келе алған жоқпын…

– Не болды?

– Жә… – Азат қолын сермеп, кенет күле бастады. – Ештеңе етпейді.

Толқын еріксіз кінәсін сезді. Азат бұны ол үшін ғой…

– Сен бұны бекер істедің, Азат. Керек емес, – өкінішпен деді.

Азат оның жан жүгін сезді шығар.

– Жүр, қыдырайық?

Оның жүзіне қарау үшін, Толқын бар күшті жинады. Тек қана бірнеше күн бұрын бұл еріндерінің “Толкунтай, Толқын-жан” деп сыбырлағанына сену қиын… Ол қайта бұл жеңіл, ең таза сезімді сезді. Ғадауат, реніш пен жабырқауы кететін сәті.

Ауылды өтіп, киіз үйлерді артта қалдырды. Ең шетіне жетіп, Толқын тоқтады.

– Азат, мен әрі қарай бармаймын…

– Не болды?

– Мен… қорқамын.

Аға мен әпкесінен басқа өз қорқынышын ешкімге ашқан жоқ. Азатқа да айтпаймын деп жүрді. Бұл әлдеқалай болып қалды да кенет Толқынға жеңілдік келді.

– Неден?

Толқын үндемей жерге сесті ымырт түнек түсетін ашық далаға көрсетті.

– Бала кезімде онда бірдеңе болды сияқты… Білесің бе, біз…

Ол түсінікті ұғындыра алмады. Олардың үйі артта қалғанда әр жолы жүрегі аблығып тұрады. Оған белгісіздік басып, әр үні сыздаған ауырымен әудеседі. Толқын дала жазығының бұтақтарда ажал жасырып отырғанын анық сезді. Ол оның мұзды демін естіді. Толқын Азаттың түсінік талап ететінін әлде қалжын деп қалғанын күтті – дала адамға даладан қорқуға дұрыс па?

Бірақ ол кенет жақындап, оның қолын ұстады.

– Мен жанында боламын. Саған бірдеңе көрсеткім келеді.

Олар ауылдан аулақ кетті. Толқынның, соңғы үйі қатал кеңістікті ашты.

– Қара. – Азат күн батып кететін жаққа бұрылды.

Күн түнмен шайқасып жүрді. Зұлмат айбатты бұлттар күннің сөне қою қызыл жалына жымысқып келе жатты, көктің биіктіктен саны жоқ жұлдыздар шайқасты бақылап тұр да жел тек мәңгілік аспан шырақтарын қалдырып, өз жолында барлығын жойып кетті сияқты айнала көптеген қадамдарға еш бір бұтақ та, ағаш та көрінбейді. Күннің қалған күшпен аспанда тіпті ошақтардың түтіндерін бояп, ақшыл көк теңіз тасыды. Және қалай қарасаң да қызыл күн түннің қараңғы көгіне ауысқан жері көрінбейді екен. Толқын оны үйлердің сүйектері жасырмаған, ауылдағы жарықтары жаппаған кезде батуын көптеген жылдың ішінде алғашқы рет көрді. Жазирадан оның тынысы тына қалды сияқты.

Азат оның қолын әлі жібермеген. Оған қарап, Толқын оның мейірімді көзқарасын байқады. Азатқа бірдеңе ұмтылды. Қорқыныш оны қайтып, айналаға сіңді де желмен шауып кетті. Құшақтасты, маңдайына маңдайын тигізді. О көгім, өмірді қазіргідей сүріге ерік берші.

Тау беткейімен төмен түсті. Жол-жөнекей сүрініп кетіп, күліп етегіне сырғып түсті. Тек қана табиғат пен жан әнін естіп, биле бастады. Кезек бойынша алдына еңкейіп, тау мен дала салттарын шатастырып, қолмен және иықтарымен нәзік қимылдар жасап, жастар бір бірінен көз алмаған. Аспан шаңырағы қараңғыланды, бозғылт ай жана бастады, онымен оның адал жауынгерлері. Толқын Азаттың жанына оның бешметке жатты. Жігіт жоғары көрсетті де:

– Бір жаққа қарағанда, жұлдыз жарқырап тұр, ал дәл оған қарасаң – сөніп кетеді. – Толқын үндемей жатты да Азат ақырын қосты: – Мен эжеңнің атының неге Жылдыз екенін білемін сияқты.

– Неге?

– Манап басқа жұмыспен айналысқанда, ол жарық береді. Ал ол оған көңілін аударса ше не болады?..

Ойлап, Толқын жауап қайтарды:

– Менің әпкем ешкімге жамандық жасаған жоқ. Оны өшірунің не керегі бар?

– Толкун, сен түсінбейсің…

– Жоқ, түсінемін. Манап сияқты адамдарға тісін көрсетпеу керек. Бірақ қасқыр ешкі боп маңыра алмайды да Жұлдыз өз ойламағанын айта алмайды. Бірақ бір нәрсені айтшы, – күрсінді, – ол саған не істеді? Әлде анаңа, әкеңе, достарыңа? Ол біреуге кедергі жасай ма?

– Жоқ, – келісті Азат.

– Менің әпкем ең жақсы адам емес шығар. Бірақ ол өзгелерден бетер ме? Сен, Азат, оның маған не істегенін білмейсің. Сондықтан мен оның жаулардың жағына тұрамын деп күтпе.

Азат үндемей қалды. Өз томырықтығын сезіп, Толқын әңгімені өзгертті.

– Осындай жарқын жұлдыздар тағы қайда бар, Азат?

– Ешқайда, – күлімсіреп деді ол. – Расында, мен көп жерде болған жоқпын ғой. Бірақ болған жерде мен жібек, әшекейлерді көрдім… Ал ондағы кісілер қандай киімді киіп жүр екен! Әсіре киініп, боялған.

Азат көрсетті де Толқын күлді.

– Тағы да мен бір тіпті айтылмаған сөзді жеткізе алатын сиқырлы белгілер туралы естідім.

Толқын кіжірейді.

– Ол қалай?

– Білмеймін. Және киізден емес, тастан салынған үйлер – жомокчу айтқандай, есінде ме? Келесі жолы міндетті түрде көремін.

– Келесі жолы? – қайталап сұрады Толқын.

– Иә… Келесі жорықта.

Толқын ол оның көзінде жарқ еткен жасын байқамау үшін тез бетін бұрды. Әрине. Ол біржолата қала алмайды ғой. Бірақ біраз уақытша ол бұны неліктен ұмытып кетті. Және кенет оны жібермеуге қалай аңсағанын анық түсінді. Мүмкін, өлімге. Толқын көзін жұмып, бұл ойларды қуа бастады. Жақын арада емес кетеді. Олай болса да не? Аспан оны бір, екі рет сақтайды, сосын ше? Қартайғанша көп жауынгер өмір сүрді ме?

– Не болды саған?

– Бәрі жақсы.

Оған өз жүгін салуға, оны, сорлы жетімекті барлықтары қалдырды деп айтқын келмеді. Ана, әке, аға, әпке… Енді ол да. Әлде пысқырып та қарамай, олардың соңына ілесуге? Қылыш пен садақпен белбеуленуге? Ол ма – төбелестерге қара алмайтын? Олай болса да, Азатты биік, зор аспанның еркінен сақтауға оның қандай қабілеттілігі бар? Әр адамның өз жолы бар. Сонымен, ұзақ уақытқа олар бірге бәрібір бола алмайды.

Толқын еңкілдеп қалды. Азат оны иығынан құшақтап, бұл сәтті сақтайын дегендей өзіне қысып тартты.

Әлібек-баатырдың қонақтардың бірі Чабалекейге оның жолдауын апаруға келісті. Онда Саткын ештеңе ерекше тапсырған жоқ – тек оны есте сақтап, міндетті түрде бір тау төбе сыйлықтармен оралады деп уәде берді. Алайда жан жарына ол туралы хабардың бар сыйлықтардан да қымбатырақ екенін білді. Жуықта кездесуін қуана дәмеленіп, арақашықтықтың қысқартқанын сезінді. Талаабөрүлерді тастап кеткенде бір мезгілде көңілді де ғамкүн де болып, сондай қонақжай иелермен қоштасқын келмейді деп түрін жасады. Аналар жауап ретінде оның етіктерін ұстап, осындай батырды қалай жібергіміз келмейді деп аһлай берді. Жай дала жомарттықпен сыйлықтарды берді: Саткынға оюлы сабымен қанжар қалды, Жылдызға ше – алдаспан. Ақыры аттанып кетіп, Саткын бұның бәрінің оған қалай жек көрінетін сезді. Анда бұл әдептерге күшін жұмсаған жоқ. Асығыстықты бүркемелемей, оның қоштасуымен бітергенін күтті. Оның емес, Саткынның туыстары сияқты. Аилды артта қалдырып та Жылдыз оған бір сөз айтқан жоқ. Әдеттенген жабырқанқылығымен Бүркүтті жылыту үшін желіске көшіп, жақын арада оны кейінде тастап кетті.

Екі күн өткеннен кейін алыста балбал тастар мен қорған көрінді. Жылдыз олардың жанынан өтіп кетейін деп жүре берді, бірақ Саткын тоқтап, жаяулады. Анда зауықсыз тоқтап қалды.

– Бұл адам кім болды? – қастерлі ойға шомып, сұрады Саткын. Марқұмның рухын үнсіз қорғап, суық тас үйінділері оған қарай берді.

– Оның аты саған бірдеме бере алады сияқты. – Анда жерге түсіп, жақындады. Кенет Саткын оның оны қылышпен қалай оңай соға алатынды ойлап кетті. Жаман ой, өзімен өзі келетіндердің бірі. Бұны айқын сезгені солай, дене түршігіп кетті.

– Бір батыр шығар.

Жылдыздың сабырлы, дөрекі даусының дыбысы оның есін жидырды.

– Солай сияқты… Адамдар неге өледі, не үшін?

– Әрбіреудің өз себебі бар, – ыржиып деді. – Кішкентай балаға сияқты түсіндірунің керегі бар ма?

– Мен соғыстағы ажал туралы айтып тұрмын. Хандар не үшін соғысып жүр? Жер үшін. Ал айнала қарашы. – Ол далаға қолмен көрсетті. – Соншама көп жер. Бос… Бірақ бәрібір ешкімнің дамылы жоқ. Бұның бәрі не үшін? Адамдар неге сыйыса алмайды?

Жылдыз иығын көңілсіз көтеріп, жылқына селқос жақындады.

– Қасқырлардың неге шөпті жей алмайтынымен бірдей себеп. Бұл туралы ойлама, анда, өмірің жеңілірек болады.

Ол Бүркүттің мықты арқасына мініп, бұрылмай, әрі қарай жүрді. Саткын өз Чыныгына жақындап, жолдан белбеумен сарт еткізіп, жерден итеріп жылжып кетті де ерге қонды.

Бір кезде Саткынның басалқылы құлағы алыста көптеген жылқылардың дүбірін естіді.

– Біз жалғыз емеспіз.

– Мұнда кім бола алады?

– Қазір білеміз…

Жаяулап, олар жылқыларды қалдырды да жасырынып дыбыс естілетін жаққа барды.

Олардан 300 алданда әскер жүрді, 10 мың шамасында. Биік шөпте жатып, олар төбенің етегіндегі салт аттыларды анықтап қарады. Саткын ақылға салды да туткундардың ханның әлгіде қамалған Шымырға өз адамдарға жәрдем жібергенін есіне түсірді. Бұл олар болды шығар.

– Дос па? – сабырсызданып сұрады анда.

– Жау… Туткундар.

Көз қиығымен Жылдыздың селк еткенін байқады. Бір сәтке ол орнынан тұрып, оларды әшкерелейді деп қорқап кетті. Бірақ анда үлкен қиындықпен орнында қалды.

– Тез кетуге керек… Олар бізге жақындап жүр.

– Кетуге? – ысылдап деді Жылдыз.

– Олармен сайысқа түскің келе ме? Екеуіміз 10 мыңға қарсы?

Іштей “Жоқ анда, олар мың есе кіші болса да, мен оларға сенмен бірге бәрібір бармар едім” деп ойлады. Жылдыз тістеніп, оқыс тұрды да кетті. Саткын балағаттасып оның соңынан барды. Анда оның аттың тізгінін ұстап, оны күте берді. Үндемей оны Саткынға лақтырып, Бүркүтке мінді де оған аңдыған көзбен қарады. Одан кейін ақыры қозғап қойды. Дәл уақытында, арттағы жауынгерлердің сөйлеу дыбыстары мен аттардың пысқыруы анықырақ естіле бастады. Жылқылар, басқан шөпте сәл көрінетін ізіні қалдырып, бар пәрменімен жөнеле берді. Саткын із туралы мазасыздана бастайын дегенде, елемей ескерусіз қалдырды. Жел терісін беттен сыдыра берді. Кенет туткундардың төбеден асып кеткенін сергек аңғарды. Сапты бір наразылық өтіп кетті. Байқады… Ол атты қамшылай бастағаннан Жылдыз олардың байқаусыз кете алған жоқ екенін түсінді. Бұрылды. Олардың соңынан, аттардың тұяқтармен ащылау шанды көтеріп, бірнеше жауынгерлер қуа жөнелді. Олардың жауыз қыйқуы иен даланың үстінен естіліп, жаңғырықпен жартастар мен көлдерден итеріп жылжып кетті. Әскерден қашып құтылуға оңай болса, салт аттылар тобынан қиынырақ болады. Бүркүт пен Чыныгы ұзақ жолдан шаршап кетті, ал туткундардың астында жаңа аттар болды. Кенет апаннан қарғып өтіп, Жылдыз биені тоқтатты. Саткын бұрылғанда ол әлдеқашан қылшаннан жебелерді алды…

– Тоқта!

Адырна дірілдеді де бір ретте бірнеше жебе найзағайдай ауаны қақ айырды. Төртеулердің бәрі – екі саусақтың арасына бір жебе – өз мақсатына жетті. Мерген жылқыны бұрып, бауырының соңынан жөнелді. Енді құтылып кетті.

– Не істедің сен?! – айқайлап жіберді Саткын.

– Немене? – таңғалды Жылдыз, шынында да түсінбей.

– Енді олар бұны кім істегенін білсе, қалаға қалай жетеміз? Әйтпесе біздің мұнда неге екенін ұмытып кеттің бе?

Саткын оны иықтарынан екпіндей ұстады да сілкіді. Анда үрпитті, оқыс босап кетті. Ұрайын деп тұр сияқты. Бір біріне сөз айтпай, қайта жолға шықты, енді алды-артына қарамастан. Туткундар артта қалып та оларды тастаған жоқ. Ұзақ қуғыннан соң Саткын мен анда екеуі адамдардың үстінен қараңғы боп көтерілетін Чара тауына жақындады.

– Жоғары көтерілу керек. Анау жерде олар бізді ұста алмайды.

– Жылқылар ше?

– Жылқыларды жібереміз. Олар қуатын жылқылар емес…

Жаяулап, олар Чыныгы мен Бүркүтті босатты. Құрғақ шөпті тұяқтармен сындырып, жылқылар шауып кетті. Адамдар құлама беткейден жоғары шыға бастады. Таулық Саткын таукиік тәрізді жартастан жартасқа оңай секірді. Анда тік құзға денесімен жабысып, өзінді сенімсіз ұстады. Оған қоса, ауру аяқ сыздай бастады шығар. Оның мықты саусақтарының астынан шағылтас қайта-қайта шытынап сырғанап түсе берді. Қудалаушылар тез жақындады. Кісі жете алмайтын жерде жебе жете алады…

– Тез бол! – асықтырды Саткын.

Өзіне бірдеңе міңгірлеп, Жылдыз жылдамдатылды. Оны алыс артта қалдырған Саткын бұрылды. Дәл сол сәтте оның аяғы сүйеуді таба алмады да Жылдыз қолында ілінді. Өз орнынан Саткын оның бет сүйегінің күш салудан беріштенгенін, иықтағы бұлшыкеттердің ширыққанын көрді. Бөктердегі салт аттылар тоқтап қалды. Ең біріншісі садақты асықпай алды да саусағының арасында жебені қысты…

Саткын андаңа қол созып, жұлқынып шыңыраудан шығарып алды. Дәл жіберген жебе Жылдыздың аяғын тие жаздады. Қатты топыраққа тұрып, олар өзіне жүгіруге ерік берді. Жақын арада оларды бір баатыр да жете алмай қалды. Ескертіп, олар басынан бірнеше тасты домалатты.

Жауынгерлер көрінбей кеткенде, андалар жерге жатты да от жақты. Мүмкін, бірінші рет, Саткын андасының мың да бір алғысын айтатын адам емес болғанына риза болды. Оған ойлауға керек болды.

Қуғынның кетуіне көзі жеткенде, абайлап түсті. Жылдыз Бүркүтке ысқырып жіберді де онымен бірге Чыныгы келді. Олар өз жолын жалғастырды.

Тарау VII

Ауыл тына қалды, бір сөз де естілмейді. Аспан өз түнгі жамылғысын жерге түсірді. Кенет Толқын тұяқтың дүбірін естіді. Ішінде бірдеңе адырнадай керілді. Не деген қонақ түнде? Қауіпті сезіп, ол үйлердің арасынан жалт беріп, жүгірді. Қайдағы!..

Салт атты оған шауып келе қойып, қалайша оның артына шығып қалды. Толқын айғайлады:

– Аттан! Жаулар!

Толқын оқыс жалтарып кетті. Салт аттың созылған қолы ауаны ұстап қалды. Толқын бір жаққа ұмтылып, соғыс аттың мықты кеудесімен қақтығыса жаздады. Секіріп кетіп, қаша алмайтынын түсінді. Қымқырушылар жаяулап, оған аяңдады.

– Бір адамға екеу болып шығып, ұялмайсыңдар ма? – іштей қорыққаннан қалтырап, мазақтап айтты.

– Хан әмір берсе, біреуге мың да болып шығамыз, – оң жақтағы бұрқ етті де жақындады. Сол кезде Толқын оның алқымына пышақ қысты – әпкенің ең пайдалы сыйлығы шығар.

– Қандай хан? Жауап бер! – жекірді.

Жауынгер жұтып жіберді де Толқынның үстінен қарады. Толқын бұрылғанша артынан жақындаған үшінші ұры оны басынан ұрды. Ол ес-түссіз жаңа ғана қорқытқан кісінің қолына құлады.

“Аттан” айғайы аилдың үстінен тарап кеткенде Азат Толкунның дауысын бірден таныды. Барлықтары көшеге шығып кетіп, салт аттылардың тек қана қызды алып кеткенін көрді де үйлеріне оралды. Көп қыздарды ұрлап кетпей ме? Тек Азат кеткен жоқ.

– Тоқтаңдар! Толкун!..

Ол айғайлап та қолын қайта-қайта бұлғап олардың соңынан жөнелді. Ал олар қызды далаға алып кетіп тіпті бұрылған жоқ. Үмітсіздіктен төбе шашын жұлып, Азат өз үйге қарай заулады. Сүрініп те құла жаздап ол құйындатып үйге жүгіріп кірді.

– Толкунды ұрлап кетті!

Азат тек бұл сөздерді айтқан кезде болған оқиғаны толық түсінді сияқты. Әкесі оған парықсыз қарады да созып айтты:

– Ә-ә, бұл шу сол үшін бе? Бұл жәлепке асықпай жетті ғой мыналар.

Азат дем ала алмай қалды. Туған әкесі жиіркеніш болып кеткені соншалық. Оған ешкім көмектеспейтінін түсінді. Сөз де айтпай, Азат шығуға ұмтылды. Жолына ағасы тосқауыл болды.

– Қайда асығып тұрсың?

– Жібер!

Азат ірі, төрткіл ағасын итерді. Күш қайдан келді екен!.. Айғайларына бұрылмай, ол өз атыңа жүгірді де, ер салмай, қуа жөнелді. Көгім, үлгеруге ерік берші!..

Дәл сол уақытта олардан бірнеше ат өтулер алыс Жылдыздың кезекті түрткіден де бір жаман түстен Саткын оянып қалды. Таңғы салқын далада жамылғы тәрізді жатыр екен. Таңсәрінің дірілдеңкіреген буалдыры жаңа ғана төбенің үстінен көріне бастаған. Есінеп, ол андасына қарады. Қайта селк ете түсіп, анда, ұруды күтетін құл сияқты бүрісіп қалып, басын қолмен бүркеді де аяғын көкірегіне сүйреді. Саткын теріс қарап, түрегелді. Жақын арада Жылдыз да оянды.

– Түу, түске енеді ғой… – Тоңып бүрісті.

– Мен түсіндім.

– Мен әлденеден өзін нашар сезінемін… Тұтқындарға дейін енді қанша жүреміз?

– Бүгінгі түске жетеміз. Әне олар, көріп тұрсың ба? – Саткын андасына сабаны берді. Ол ойсыз ащы қымызды жұтып жіберді.

– Енді көріп тұрмын. Немене, мұнда өзен жақын ма? – құлақ қойып, сұрады Жылдыз.

– Иә.

– Бұрылайық анау жерге?

– Егер қаласаң…

Олар жылқыларға мінді де дыбырлаған өзенге қарай асықпай беттеді. Долы, көпіретін тасқынның қасында тоқтап, Жылдыз бетін шайды.

– Жақсы екен… Тұра тұр, анда. Бұл не деген өзен?

– Күбө.

– Куә ма?.. Бірақ біз одан кетіп, оның аңғарды ала жүрген жоқпыз ғой. Жоқ, бұл ол емес. – Ол сеніммен бас шайқаса да Саткын оның көзіндегі күдікті байқады.

Анда теңселіп барып, кенет жығылып түсті. Саткын оны шынтағынан ұстап алды.

– Бұл қазір тоқталады, ант беремін! – қызу сендірді ол.

Бастапқыда Жылдыз ештеңе түсінген жоқ. Одан кейін ұғынуы найзағайдай басына келді де көзінде от жарқ ете қалды, танауы делдең-делдең етті. Бетіне соққан шойын жұдырықты сезіп, Саткын аяғына басып тұра алмады, құлап түсті. Қолында жалт еткен қайқы қылышты байқауға үлгерді… Ол қорыққан жоқ. Анда оның үстінен тұрып, алдаспанды дәл бетінің қасында ұстады. Бұл жылдар боп сезілетін тек бірнеше сәтке жалғасты. Ақыры анда оқыс түзелді де, қылышты лақтырып жіберіп, басын ұстап қалды. Саткын ол бұны істе алмайтын білді.

Жылдыз теріс бұрылды да бір жерге әрең жүрді. Ол басына құйылатын ұйқысымен күресе де, алыс кеткен жоқ. Адал Бүркүт оған ұшып жетіп, үрейімен иіскеледі. Мазасызданған жылқы басын тез көтерді де соза кісінеп жіберді. Саткын оны ұстауға талаптанып, жақындаған кезде Бүркүт атылды да шауып кетті. Анданың қатты ұйықтап жатқанына көз жеткенде, Саткын оны Чыныгының ер-тоқымына қоя салды.

Қар жапалақтап жауып кетті. Туткундардың қақпасына кіріп, Саткын иығынан қар бүршікті ашуланып қағып түсірді. Туткундардың ханына Каракчыны алып беруге уәде беріп, Саткын өзіне риза болды. Енді, туткундар мен тоолуктардың арасында соғыс басталса да, кім жеңсе де, ол ажалдан не тұтқыннан қорқамай алады. Бір жерге отырған көшпенді аштан өледі. Біз әрқашан қозғалуға міндеттіміз. Каракчы атымен кім жүретінін білгенше оның сенушілігі онымен болды. Анданың көп есімдері бар екен – Кезбе Жылдыз, Селсаяк, Каракчы… Енді ол лажсыздан сатқын болып қалды. Ол бұны тілеген ме? Ақылға келуге, мойындауға мүмкіндік берген жоқ па? Сол үшін оны ұзын жолмен апарды, сол үшін оны туған аилға әкелді. Енді не? Жылдыз оны әдеттегідей тыңдаған жоқ. Өзі кінәлі. Бірінші керуенге шабуыл жасағанда неге келіскенін білді ғой. Оған бола соғыс бастала жаздады! Мүмкін, бәрібір де басталады. Оның үстіне, ол жау ханның оған кімді әкелуге тапсырғанын білді ме? Білсе, мүмкін, оны құрықтауға кіріскен жоқ болар еді. Оны не үшін құтқарды? Туткун жауынгерлерге берілуге керек болды шығар. Бірақ жоқ, қорқып кетті… Ә, енді болжау не үшін керек! Іс жасаған, балықтар ағын қарсы жүзбейді. Қарауылшы тоқтатқан кезде Саткын солай шешті. Дембелше жас емес жауынгер тұнжырап сұрады:

– Сен кімсің? Не істеп жүрсің бұл жерде?

– Мен – тоолуктардың жүз башымын, аты Саткын. Каракчыны әкелдім…

– Ә-ә, қашқынсың ба, – мырс етті қарауылшы. – Отансыз адам ормансыз бұлбұл. Естідің бе?

– Оқытпа мені, – шаптығып деді Саткын. – Рақмет айтсаң жақсы болар еді – мен сендердің табындарын мен керуендерін талаған қарақшыны ұстап алдым.

– Бұның бір сорлы аңшы емес, Қарақшы екенін қалай біле аламыз? – ол өз найзасына сүйенді. – Қалай дәлелдейсің?

– Мен тек ханның алдында ғана есеп беремін.

– Сен өзіннің ханға керектігін қайдан алдың? Сатқынның басын жай ғана алсам дұрыс болмай ма?

Саткынның тұла бойы тітіркенді.

– Еһ, жарайды, солай-ақ болсын, апарамын сендерді ханға. Мен бүгін мейірімдімін.

Қарауылшы өз шеңгелін оның арқасына қоя салды да алдына итеріп қалды.

Туткундардың ханы ауыр жұдырықтарын шынтақшаға тіреп қойып, тағында отырды. Жібекпен өңделген киімдері қиналып керілген болды. Қандай жаңалық болса да сабырлы қалатын бетінде суық, улы жымиы тұрды. Саткын, иықтарында өз зұлымдықпен барлық далаға даңққа бөленген билеушінің құр тесіле қарауды сезіп, тәжім етті. Ол кімге ұқсайды екен?.. Султандары мен қолбасшылар тыныштықты сақтады.

– Ә-ә, ақырында келдің. Немене, әкелдің бе?

– Әкелдім, мырза. Ол Каракчы болуын өзі мойындайды. Жоқ болса, қылшандағы жебелерді тексеріңіз де салыстырыңыз…

– Маған дәлел керек жоқ, – хан қол сермеді. – Бұның ол екенін білемін. Анау титытқап біткен хабаршы айтқандай Жұлдыз атты далабөріні әкелсең ғана, әрине. Ал бұған толық көзі жеткендігім жоқ…

– Бұл Жылдыз, ұлы әмірші. Соған жауапкершілікті өз міндетіне ала аламын.

– Сен оны білесің бе? Қайдан?

– Ол бізбен бірге тұрды… – көзін қайта төмен түсіріп, жалтарды Саткын.

Мүмкін, тура қара берсе, ол ханның бетінде жалт еткен қу ақсиюын көре алар еді.

– Аспан ызадан қорықпайсың ба, сатқын?

Хан тоолуктардың сатқындығына тұспалдап отыр деп шешіп, Саткын деді:

– Ұлы хан, мен бұны істемесем, аспанға анағұрлым ертерек түсер едім. Ал ажалдан соң еш нәрсе қорқынышты емес.

– Құ екенсің ғой, жүзбасы. Жарайды енді, бұл шынында да сүйкімді Жұлдыз болса, мен өз сөзімде тұрамын – тұтқындар сені тиіспейді. Қайда ол?

– Сыртында, мырза.

– Ал, кіргізіңдер оны!

Ханның әмірі дереу орындаған болды. Жылдыздың сезімсіз тәнді ханның аяғына қоя салды. Саткын шыдай алмай, көзін тайдырды.

– Өліп кеткен ме?

– Тірі…

– Есін қашан жинайды?

– Түнде оянуға тиіс, бірақ ертерек те аша алады.

– Улы екенсің, Саткын жүзбасы… Бар енді. Ал біздің қымбат Қарақшымызды зынданға апарыңдар.

Саткын, Жылдызды сүйрегеніне қарамай, тайып кетті. Енді үйге баруға да болады. Бірақ неліктен ер-тоқымды ақырын, зауықсыз тартып байлады. Бірдеңе ұстап тұр сияқты, атқа мінуге ерік бермейді. Ұят болып қалды ма? Мүмкін емес… Онікі жөн ғой! Жоқ, жанды ауырланып, төнгені бірдеңе басқа. Оның алдында баран аттың үстінде сауытқа киінген салт атты өтіп кетті.

– Қайда жүргенін байқашы, иттің баласы!

Саткын жалт беріп, сүрініп кетті. Бұл иен далада, пышақты жастықтың қасында ұстап ұйықтатын қанқұйлы аңдардың арасында ол жат екен. Анда да осындай… Айнала барлығы берендерді мен белбеулерді киінетін жаңа ғана байқады. Соғысқа дайындалып жүр. Керуендерді тоолук тонап кетеді деп қате ойлап, хан күшін оның туыстарына бағыттады. Бірақ хан Жылдыздың талаабөрүлер руынан болғанын біледі ғой. Қайдан біледі екен, Саткын оған бұны айтқан жоқ қой?.. Ол оқыс қол-аяғын байлағандай тұрып қалды. Қалаға салт аттылар кірді. Басқа уақытта Саткын оларға қараған да жоқ болар еді, бірақ қазір ол ер-тоқымда кесе-көлденеңінен жатқан адамды байқап қалды. Олардың артынан ерейін деп Саткын тез көптің ішіне сіңіп кетті. Оларды көз жазып қалғанша ол бір нәрсені түсінді – бұл адам Толкун екен.

Біраз уақыттан соң салт аттылардың бірін тапты да, аңдаусызда үстінен түсіп, арттан ұстап алды.

– Жаңағы қызды не үшін әкелдіңдер? Айт!

– Хан әмір берді! – деді үріккен жігіт.

– Не үшін?

– Бұл оның қызы. Сен кімсің, жынды, не керек саған?? – Ұрлаушы босатып бұрылғанша Саткын ғайып болды.

Саткынның басы айналған, көзінде қараңғы тартты. Иә, ол жынды екен. Карындашты оған бола бұл жерге әкелді екен. Қызы… Енді ханның анданы қайдан білгені түсінікті. О шіркін, мен не істедім…

Дем алуы қиын, көздері ашылмайды. Жанында отыратын кішкентай қызыл шырайлы сіңлісі оны жұлқылап, жіңішке дауыспен сұрай берді:

– Көмектесші маған, әпке, мен қорқамын…

Оған балғын анда Саткын еңкейді.

– Ант беремін…

Оның созған қолын ұстап алайын дегенде, ол қозғала алмады. Күтпей, кенет есейген анда тұла бойына түзелді. Бауырының мен сіңлінің кейіптері тұманданып кетті.

Жұлдыз дем ала алмай қалды да, көтеріліңкіреуге тырысып, тепті. Тайсалмай жұлқынып, ол ақырында қолдарының артынан қайыспен байланған екенін ұқты. Айнала қара қабырғалары қоршап тұр. Құмға жайлап су тамшылады. Оның жерасты зынданда екенін түсінгенше біраз уақыт өтті. Дала тұрушыға бұғауда болудан еш нәрсе ауырлау емес. Жарайды, сусыз ол ұзаққа бара қоймас… Дәл ол тұрған кезде есік ашылды да хан кірді.

– Амансың ба, қызым? – мысқылдап сұрады ол.

– Мен сенің қызың емеспін.

– Сен – менің сүйген жарымның баласысың. Қызым емес болсаң, кімсің сен?

– Сүйген жарың жалғыздықта жанын бергенде қайда болдың, әке? – ойынға қосылып деді Жұлдыз.

– Бір мезгілде бірнеше жерде хан да бола алмайды… Сені мұнда не үшін әкелгенін білесің шығар?

– Білемін…

– Сен Қарақшысың ба?

Ол жай ғана бас изеді. Жалған айтқысы келген жоқ та, анданан бөлек, ол өтірік айтуды дұрыстап білген жоқ.

Хан алтын белбеуінен қынапты алды да оқыс қанжарды жалаңашты.

– Жай ғана керуендерімге шабуыл жасасаң, мен саған сазайын даңсыз тартқызар едім. Бірақ бір күні сені менің адамдарымның бір жасақ қуды. Бұл кімнің қанжары екенін білесің бе?

Хан жалаңаш жүзімен ойнай бастады. Жоғарыдағы тордан түсетін жарық сәулесі егеулі күміс жүзінде жүгірді.

– Әлгіде ғана бұл қанжар менің ұлымның, қаны бірдің белбеуіне ілінген болды. Анау жасақты ол басқарған…

Хан теңселе басып оған жақындады. Қарақшы оның оны өлтіруге келгеніне күмәнданбады. Қанжардан шағылысқан жарығы Жұлдыздың көзіне түскен кезде ол бір сәтке қабағын жапты.

– Талай жыл бұрын сен қызымды ұрладың. Ал енді ұлымды да алып қойдың.

Көзін ашып, ол бетінің алдында жалт еткен қанжарды байқауға үлгерді. Жүзі, оның құлағын әрең өтіп, тас қабырғаға қадалды. Сабы дірілдеп кетті. Жұлдыз, жүзінің астынан шашын босатып, жалаңаш басты байсалды жұлқыды. Бірнеше күзелген шашты көзімен шығарып салып, деді:

– Қанға қан – заңы сондай. Мен сенің алдында тұрмын.

Ханның көзі кенет өртте апат болатын орман тәрізді жарқырады.

– Сен жеткілікті емессің.

Жұқа еріні жауыз жымиып қисады да суық Жұлдыздың арқасынан өтіп кетті. Ол бұл ақсиюды білді екен, бұл білуі баяғы бала шағынан келген.

– Оның үстіне, ажалдың саған сыйлық болғанын білемін. Сен менің ең қымбат адамды алып қойдың. Мен де бұны неге істей алмаймын?

Жұлдыз өзіне тас бетпердесін киіп көрді де салқын деді:

– Неге, істей аласың. Бұл қиын емес, сен оны білесің ғой – мені мұнда әкелген сол.

– Сатқын ма? Айтқаным ол емес.

Енді Жұлдыз ол кім туралы сөйлесетін үзілді-кесілді түсінді.

– Толқын, сенің сіңлің мен менің қызым, мұнда екен. Дәл сеннен кейін келіп жетті. Мен айнала отбасымды жинауға жақсы көремін.

Көз алдында өз бетімен сіңлісі тұрды. Кішкентай да нәзік, әрқашан көңілді. Ал оның қасында ханның жауынгері… Мұзды қорқыныш кеудесін күйдірді сияқты. Аурудан денесі қимылдатпай қойды. Ішінде бірдеңе үзіліп кетті. Жұлдыз жығылып шоқиды да бетімен еденге соқтықты. Жалғаннан гөрі ол қорқынышты бүркемелей алмады.

– Өтінемін… Жібер қызды.

Ол өз дауысын таныған жоқ – бұл сөздер соншама қырылдап, сондай алқымды күйдіретін ғадауатпен шықты.

Хан етіктің тұмсығымен оның иегін көтерді де өзіне қарауға мәжбүрледі.

– Ұлымды өтінішпен қайтара алсам…

Бұрылып, ол асықпай шығысқа аяңдады.

– Қорқақ! – тайсалмай айғайлап жіберді Жұлдыз.

Хан тоқтап қалды. Қарақшы баяу тұра бастады.

– Балғын қызды өлтіруге оңай ғой. Мені өлтіріп көрші.

Хан оған бұрылған кезде ол әлдеқашан тұла бойына, иықтарын тіктеп тұрды.

– Бұл соншама қиын деп ойлайсың ба?

– Опасыз күресте – әрине, жоқ. Адал болса ше – кім біледі?..

Хан ұзақ үндемеді. Одан кейін жауап жіберді:

– Жарайды. Саған қарсы тұрған балуанды жеңсең, жіберемін Толқынды. Жеңілсең ше…

Қауіпті келісім екен. Бірақ бұдан басқа ол не істей алады? Мерзімін ұзартса ғана, ал сосын, мүмкін, қалай да реттеледі…

– Келістік.

Хан өз кежеуілдеріне бұлғады.

– Шығарыңдар оны.

Тарау VIII

Үйге анау кісі оралды. Ол келгенше, Толқын ол арқылы қаша алатын тесікті іздеп, барлық киіз үйдің астын шарлап шықты. Бірақ ештеңе тапқан жоқ. Күтуге тура келді, ал бұл жағдайда күтуі төзе алмастық. Ол өз тізелерін құшақтап та әрі қарай не болатындығын елестетті. Ол ешқашан ұрлаудан қорыққан жоқ, ал енді… Толқын бір-ақ қана нәрсені анық білді – ол төзбейді. Әпкенің күші не ағаның тез ойлауы болмаса да абыройы одан да табылады.

Ал енді ол оралды. Көңілді, жас, бірақ әлдеқашан олпы-солпылан жігіт. Толқын күлетін адамдарға ұмтылса да бұл жігітке жиіркенуден басқа ештеңе сезген жоқ. Келбеттің өзінде бірдеңе болды – мүмкін, қу, жағымпаздана жұмған көздері мен өтірік, зілді күлімсіреуі.

– Болды, мен сені басқалардан ұтып алдым. Енді сен менің қатыным. Немене, жаман ма?

– Жақсыдан аз, – сабырлы дыбыс берді Толқын. – Өзін қорықпайсың ба? Ақсүйек рудан болсам, отбасым кек алуға келсе?

– Бұны сен дұрыс болжап білдің, руың атақты. Сен әкеңнің хан екенін білмейсің сияқты, рас па?

Жұлдыз оған бұны айтқан жоқ.

– Сені бұл жерге әкелуге әмір берген ол. Сағынды дейді. – Жауынгер, ханның нөкері сияқты, мырс етті.

Толқын өз “күйеуінің” жомарт әңгімешілдігін аңғарды да қарсы шығып деді:

– Менің ағам мен әпкем сендерден өш алады!

– Айтқым келмейді, бірақ жоқ. Сенің қарақшы-әпкең сені мұнда тастап кетті.

Толқынның жаны мұз қатып қалды.

– Бұл жалған.

– Сенбесең сенбе. Оны мұнда әкелген оның досы екен… Ол туралы айтқан шығарсың?

Толқынның бас изеуге де күші жетпеген. Бұл ащы тіл. Жұлдыз жортуылшы емес және ол оны тастап кеткен жоқ. Саткын ше… Жоқ, ол сатқын емес! Мүмкін емес…

– Ол оның басын өз қауіпсіздікке айырбастады. Ал Қарақшы қашып кетті. Біз оған сен мұнда деп айғайладық, бірақ ол тіпті тоқтаған да жоқ.

Улы күдік жүрегіне қона қалды. Ағаның айыбы болмаса да, Жұлдыз оны құтқару үшін тоқтар еді ме? Бірақ ол оны тұтқыннан құтқарды, бірнеше ат өтулер бойы оны алып жүгірді… Ол солай айтты. Және бұл ретте Толқын ханның қызы деп айтқан жоқ. Неден кейін? Толқын олардың анасын өлтіргеннен соң… Толқын Жұлдызды жек көретін ауылға тартқызды. Ол Жұлдыздың адамдарды, Толқынды тастауға ұмтылып, үнемі жоғалып кеткенін есіне түсірді. Және бұл байлықтарды қайдан алды екен? Ол Қарақшы болмаса, оны мұнда не үшін әкелер еді? Жұлдыз оған бұны да айтқан жоқ…

Біреудің шақырған дауысқа жауап қайтарып, жауынгер киіз үйден бас шығарып қарады. Не айтқанын Толқын естіген жоқ, оған тек қана абыржыған үні жеткен. Біраз уақыттан соң жауынгер қайта кірді. Оның төменнен жоғары қарай қорыққан қарауын көріп шығар, ол деді:

– Біз Қарақшының артынан бірнеше жебені жібердік. Маған жаңа ғана олардың біреуі мақсатқа жеткен деп айтты.

Мұз шытынап кетті. Толқын тізесіне бетін тығып, “Бұл түс қана, жаман түс. Көгім, ақылымнан адаспауға күш берші… ” деп жанталаса міңгірлей берді.

– Мен барып жағдайының қандай екенін көрейін. Бірақ бұның алдында…

Ол қу жымиып, бұрылды. Толқын күйбеңдеп сияқты қолдарын артына жасырды да түрегелді. Ол ақыры жақындады да алақандарын оның қалтыраған иығына қойды. Сол кезде ол көзін кенет алартты да, сәл қисайып, құлады.

Толқын соншама ұзақ уақытқа тыққан ауыр тостағанды лақтырып, аузын қолмен жапты. Бір жақтан жан түршігерлік қарлыққан айқайы естілді. Ол оның ішінен шыққан сияқты, соншама анық Толқын оны естігеннен гөрі сезді. Үмітсіздік оны іштей жұлқынып кеміре берді, тұла бойы тітіркенді, кенет оянған жауынгер оның қабырғасын сындырды сияқты ауыру басталды. “Мәңгі аспаным, оның өмірін сақташы… Әпкемнің өмірді сақтап ал, айырбасқа мені алшы… Тек қана өтінемін, бұл тезірек болып қалсаңшы… ” деп байланыссыз сыбырлап, Толқын шегінді. Сыртына бас шығырып қараған жоқ – көңілді аударудан қорқады. Бәрібір қазір қашуға оның күші жетпейді. Сол сәтте ол шынында да өз өмірін беруге дайын болды, анау соққыдан соң ол оған керек емес болды сияқты. Өзін өзі аяқтан да иығынан құшақтап, Толқын қайта бөлменің бұрышына отырды. Үйге ауыр, езгі тыныштық түсті.

Не істеуге? Азат қаланың ала әбігерде көрінбей кете берді. Әлгіде ол жай ғана ашық қақпа қарай өтті – қазір керуендер жүре берді, қақпасын ашық қалдырды. Азат оның киімі де бұратананы әшкереледі деп ойлады. Бірақ оның басқа талғауы жоқ, ол Толкун мұнда деп білді ғой. Бірақ қымқырушылар қалың топта көрінбей кеткен соң оны қайда іздеуге керек? Оның бір да ойы болған жоқ. Азат бір-ақ қана нәрсені анық білді – ол бас тартудан гөрі қаза табады. Толкун туралы ойлары оның рухын бағаналар сарай күмбезді тәрізді бекітті де ол әрі қарай жүрді. Ол бірнеше рет өтетін кісілерді тоқтаттып, салт атты мен қыз туралы сұрады, бірақ ешкім білмеген не тоқтаған да жоқ. Бұл қаладағы адамдар бірі де қалмастан ханның әйелдері сияқты өз ойыншықтарды даңғырлатып, бір жерге асыға берді. Азат семіз көпістермен толы гаремді елестетті де қатты күліп жібере жаздады. Жеңілдей түсті. Ақыр-аяғы, ол бұл жерге жетті ғой, және қалай қиын болмаса да, Толкунды табады.

Кенет біреудің таныс дауысы жиынды жарып өтті. Азат қауіпті сезген қоян секілді ширықты да, адамдарды кимелеп, жалғыз таныс нәрсеге қарай беттеді.

Ақырында сөйлесетін кісіні айырды. Қателескен жоқ, бұл Азат кіретін жүзді басқаратын Саткын екен. Және Толкунның ағасы… Бұны есіне түсіріп, Азат оған ұмтылды.

Жүз башы, әрқашан ойшаң мен тым көңілді емес, қазір қысқы бораннан гөрі жабыңқы боп көрінді. Самайға самғайтын жіңішке қастары кеңсірігін жапқан, ашулана қысылған еріндері, оны қартайып, төмен түсті. Саткын түнеріңкі жан-жағына ақырайса да, Азат оған жан дәрменмен соғылды. Елші қылыштың сабына қолын қоя салайын дегенде өз жауынгерін таныды да селқос деді:

– Ә-ә, сенсің бе, қалқам. Не істеп жүрсің бұл жерде?

– Толкунды ұрлап кетті!

– Білемін…

– Білесіз бе?! Ал… оның қайда екенін білесіз бе?

– Енді – иә.

– Олай болса неге тұрсыздар мұнда? – айқайлап жіберді Азат. – Біз оны құтқаруға тиіспіз!

– Құтқарамыз! – ақырып деді Саткын. – Бірақ қазір біз қатып қалған қарда тұрмыз сияқты. Әзір тұрғанда – үстіндеміз, ал жүгірсек, малтып түсеміз.

– Әр апаннан аяқты алып шығуға болады, – қызбалықпен қарсы деді Азат. – Біз Толкунды күтуге мәжбүрлене алмаймыз.

– Мәжбүр етпейміз, – оқыс кесіп айтты жүз башы. – Бұл қызбалық біреуді құтқарса ғана…

Ол әдеттегідей сабырлы, сезімсіз сөйле берді. Кенет көзінде жылан тәрізді қорқыныш жылжып өтті. Өз қолбасшының сенбеушілігін көруінен бетер жауынгердің еш нәрсесі жоқ. Бірақ Азат бұның өз не оның өмірге қорқыныш емес екенін аңғарды. Саткын бұрын істемегендей тура оның бетіне қарады.

– Карындашым үшін сен не істеуге дайынсың? Керек болса, үйіңді қалдыруға дайынсың ба?

Азат отбасың туралы ойлады. “Бұл жәлепке асықпай жетті ғой мыналар”.

– Дайынмын. Мен бәріне дайынмын!

– Олай болса, біз солай істейміз…

Онда көктем болды, жылына түсті. Сіңлісі жүруге үйренді де ол андамен бірге Тұсау Кесер жасауға шешті. Саткынның анасынан Ақ жолды өтініп сұрады. Олар үшеуінен басқа ешкім болған жоқ. Жалаң бұт шідерлі Толқынды жолдың басына тұрғызды да, сәби жолдың ортасына жеткен кезде, тұсауын кесті. Кенет шөптен, ұзын жасыл аяқтарын екі жаққа жазып жіберіп, көк шегіртке секіріп шықты. Қуаныштан шыр ете түсіп, Толқын оның соңынан, Ақ жолдан аулақ құлыншақтай жөнелді…

Оны жерге лақтырып тастаған кезде Жұлдыз жарықтан көз сығырайды. Оларды айнала адам сапта бірден тесік пайда болды. Сезіп сияқты, жұрт қызығушылықпен жинала бастады. Хан кежеуілдермен бірге шыққан кезде, барлықтары дәл сол сәтте етпетінен құлады. Жұлдыз әрең тұрды.

– Бұл әйел – Қарақшы екен.

Күңкіл сөздер қалың топқа тарап кетті, жақынырақ тұратын адамдардың беттерінде ғадауат жалт етті. “Мен тарата алатын жалғыз нәрсе”, – деп ойлады Жұлдыз. Олар жалғыз қимылдайтын белгісіз жортуылшының шабуылдары туралы көп естіді.

– Ол біздің жауынгерлеріміздің күшіне күдіктенді. Оны күресте жыға алатын адам табыла ма? – кекете сұрады хан.

Жұрт күлімсірді. Біреу шыққанша Жұлдыз қатты айтты:

– Хан мен жеңсем, ол сіңлімді жібереді деп уәде берді. Оның аты Толқын. Мен бұл хандықта хан сияқты шіріп кетпеген адамдар әлі бар деп сенемін. – Ақырындатып та оның долдана қалған бетке рақаттанып, ол қосып деді: – Және мен таулық емеспін. Маған сенбесеңдер де, бұл рас.

– Айтқанын сол ма? – зеріккен дауыспен сұрады хан. Жұрт қайта мақұлдап гулей бастады. Жұлдыз оның неге келіскенін түсінді. Бұл олардың алданышы болса да, оның – Толқынды құтқаруға жалғыз мүмкіндігі.

– Өлімге дейін күресесіңдер.

Жұрттан бір ұзын бойлы, екі жауырыны қақпақтай жігіт шықты. Күрес тез аяқталады деп ойлап шығар, ол күлімсіреді. Балуан киімді шешіп тастап, қар қатты жауып тұрғанына қарамастан тек қана шалбарда қалды. Мойны бұқа, тік мықты кеудесі, иықта мен қолда көк сіңірді бұлшыкеттері бар. Жұлдыз көп адамнан мықтылау да кеңірек болса да, бұл жолы оның қарсыласы одан екі есе үлкенірек екен. Жұлдыз кейде таулықтардың мерекелерде күрескен, бірақ сіңліннің өміріне қауіп ешқашан төндірген жоқ. Оның қолын босатқан соң ол бешпетті мен етікті шешіп тастады. Қолпылдаған жейдені, кедергі жасамау үшін, кеудесіне орады. Ол ішін ашты да жалаң аяқ боп қалды, бірақ жүректің қатты соғуынан суықты сезген жоқ.

Олар шеңбер бойымен жүрді. Жұлдыз, қарсыластың күрестің тәсілің көрейін деп, түзелді де, ыржиып, қолдарын екі жаққа жазып жіберді – аламанда. Ашуланып, балуан бақырып жіберді де тап берді. Соққы қатты болды, оның аяғы бір сәтке жерден ажыраса да, бәрібір тұра алды. Қарақшы балуан мықты болса да, оның жүйріктің жетпейтінін түсінді. Ол басын оның қолдың астынан тез шығарып, мықты иығын қысты да төмен тартты. Шыдай алмай, балуан тізесіне түсіп, бос қолмен оны жерге лақтырды. Жұлдыз тік тұрып, сергіді. Жынданып, қарсылас қайта оған барды. Олар бұқаны жарып кетуге тырысатын тазы тәрізді айқасып қалды. Төзе алмайтынын сезіп, Жұлдыз оның аяғын өзінікімен орап алды да жұлды. Балуан құлаған жоқ, бірақ Селсаяк босатып алды. Аласұрған, ызаланған, Жұлдыз қарсыластың оған беттенгенін күтті. Дәл балуан оны буындырғанына даярланған кезде Кезбе Жұлдыз жалтарып кетті де оның арқасына секіріп мінді. Жігіт шынында да бұқадай ақыра бастады. Өз салмағымен оларды аударып, Жұлдыз оны жерде ұстауға талаптанды. Бірақ табанды қарсылықтан соң балуан тұра алды. Оның соңынан Қарақшы да аяғына тік тұрды. Ашудан қызарған көзімен жігіт, ережелерді ұмытып, түйген жұдырықты алға жіберді. Жұлдызды қорғауға ешкім шықпайды ғой. Жұлдыз тайқып, оны ұстауға талаптанды, бірақ айырылып қалды… Қарсылас оны ажалды құшағына қысты. Сүйектер жиренішті бырт етті…

Күйіп-жанып ауыру денесінде жайылды, көздерінен жас ақты. Одан жан түршігерлік қарлыққан айқайы шығып кетті… Бірақ Толқын туралы ойы кез келген ауырудан гөрі шыдағысыз болды.

Қалған күшімен Жұлдыз жігіттің мойнын қолымен құшақтап алды да жерге лақтырды. Бұны күтпеген, балуан жалп ете түсті. Жұлдыз оның омыртқасына тізесін қойды. Мәз-мейрам, ызылдаған жиын оқыс тына қалды. Ханның қарауымен кездесті. Қайта сүйектің қытыры. Балуан жұмсарып қалды. Оны жіберіп, Жұлдыз түзелді. Ентігіп дем алып, ол көзін жұмды да күшсіз құлап түсті.

Тек жақын тұратын ғана ханның көзінде уытты ұшқынды байқа алды. Ол кежеуілдеріне елемеген сияқты қол сермеді. Олардың бірі Жұлдызды аяғынан зынданға сүйрелеп әкетті.

– Енді не, мырза? – сабырсызданып сұрады кеңесшісі.

– Оны бұл жерге әкелген елші әлі мұнда ма?

– Иә, ұлы хан. Әлдеқайда жүр.

– Жақсы. Мынау оянғанда – егер оянады – оларды бір-біріне өшіктіріңдер. Сондай жақсы балуан болса, оның тағы қанша жекпе-жек шыдай тұра алғанын көрейік.

– Бас тартса ше?

– Екеуіне де бұғау салыңдар. Және анау қызға ештеңе айтпаңдар.

Тарау IX

Саткын анау кісі атаған үйдің есігін ашты. Ешкім оған кіруге кедергі жасаған жоқ та ол елегізді. Үйдің ішінде тұрған сыңғырлаған тыныштығы сондай, Саткын өз жиіленген дем алысын естей алды. Екі биенің саууға тең уақыт бұрын ауыру оның кеудесін мен ішін бұрап тастады. Ыңырси бастамау үшін, ол бүкірейді де тістенді. Шынымен бір ауруды жұқтырып алды ма? Саткын ешқашан тым ырымшыл болған жоқ, бірақ қазір аспан ерігі туралы ойламауға болмайды. Шынында да оның қылмысқа бола ма? Бірақ ол бұл ойларды жіберді, оған қоса ұстамасы қайта қайталаған жоқ. Алайда ауыруы оның мазасын әлі кетіріп тұр сияқты.

Ақырында, кезекті есікті ашып, Толкунды көрді. Оның алдында Саткын таңда азаптаған жауынгер жатты. Бәрін түсінуге қиын емес болды.

Басын көтеріп, карындаш дем шығарды да оған жүгіріп келді. Саткын оның қорқынышын өзіне алуға үшін сияқты оны бауырына басты. Оның кеудесіне жүзін тығып, Толкун еңіреп жыла бастады. Бұл барлық өтірік пен арамдықтан соң карындаштың кішіпейілдігі оған дәрі болды. Ол қызмет істейтін жылдардың ішінде ол соншама алдауды көрді. Бір нәрсені айтып, хандар, манаптар мен султандар басқасын ойға алды. Қоқақтады, қорқытты, ау құрып қоя берді. Біреулер сенді де түсті, басқалары – жоқ. Және қуанышты хабардан қайғылы хабарды, кейде тағы да өтірік, ол аса көп әкелген. Оның, жай жауынгердің алдында адамдар сындырып та, түрін көрсеткен жоқ. Қанша рет жұдырықтар ашулы түйілді, амалсыздықтан көтерілді, қисапсыз көп.

Саткын Толкунды ұйпалақтанған бұрымнан сипап, сыбырлады:

– Енді бәрі жақсы, жылама, балапаным… Жарайсың.

– Ол маған аяңдады… Мен ештеңе істей алмадым…

– Сен дұрыс істедің. Жүр, кеттік.

Толкун орнынан қозғалған жоқ.

– Жұлдыз қайда, көке? Ол… тірі ме?..

– Әрине, тірі. – Бірінші сұраққа ол жауап берген жоқ. – Оған бірдеңе болып қалғанын қайдан алдың?

– Ол айтты. Тағы ол сен оны сатқындадың деп айтты, бірақ мен оған сенген жоқпын… Саткын-аға? Неге үндемейсің?..

Ол не айта алды? Оған да өтірік айтайың ба? Анданың әрдайым ашулы сықсиып қарауына қарап жалған сөйлеуге оңай болды. Ал Толкунның кең ашқан, Кыпшак көлдей терең, сондай үмітпен толы көзіне ол қарай алмады.

Карындаш оны итеріп қалды. Қатты емес, бірақ сондай өкпемен… Толкун енді жылаған жоқ.

– Неге сен бұны істедің? Сен ант бердің ғой…

– Маған тура келді, Толкун. Мен сосын бәрін айтамын. Ал енді кеттік.

– Жұлдызсыз мен ешқайда бармаймын.

– Бірақ, Толкун, ол қарақшы ғой, ол керуендерге шабуыл жасаған…

– Ол – менің әпкем.

– Меннен не тілейсің сен? Әкесіңнің қолынан оны босатайың ба?

– Мен ештеңе тілемеймін. Мен сенің кеткенін тілеймін, көке…

Эжесіндей қыңыр. Әрине, Саткын оны күшпен көтеріп шығара алады, бірақ содан кейін ол оны тура кешірмейді, бір ақымақтықты жасайды.

– Толкун, өтінемін… Жүр, – жалынып деді Саткын. – Онда Азат…

Ол оның көзін жалт еткенін байқаса да, Толкун тек басын шайқады. Карындаш өтіп жүруге талаптанғанда, Саткын оны қолынан ұстап алды.

– Қайда бара жатырсың?

– Әпкеме.

– Оған қалай жетесің? Ол зынданда, оны күзетеді.

– Не бұйырған, сол болады.

– Сен ешқайда бармайсың!

Толкун оған сабырлы қарады да көзін сығырайтты. Саткынның жаны еріксіз түршікті – бейне бір!..

– Оғашсың сен, аға. Біресе қуып шығарасың мені, біресе жібермейсің.

– Бұл үйден сен тек қана менмен бірге шығасың.

– Кім мені шығармайды? Сен бе, Саткын-аға?

Толкун оның қолынан саусақтарын алды. Саткын оның барғанын білді. Және қаза тапқанын сияқты…

– Тұра тұр, бірге барамыз.

– Рас па? – Тұңғиық көлдерде қайта жарығы жайнап кетті.

– Иә… Мен оны алып шығамын да үйге барамыз.

– Ант бер! – талап етті Толкун.

– Әрекеттеніп көремін деп ант беремін.

Тек қана әрекеттеніп көреді деп бекер емес деді. Олар тірі қалады деп оған ешкім ант бермейді ғой.

– Сен алып шығасың, ал мен ше?

– Азатпен бірге күтесің. Таласпа – мен өте аламын ғой, ал саған жол жабық.

Ол ойлап кетті де зауықсыз келісті. Олар кедергісіз шықты да карындаш батып бара жатқан күннің жарығынан көзін масайраған жұмды.

Саткын оны Азат пен жылқылар күтетін жаққа апарды. Кенет оларға жақындататын адамды байқап кетті. Толкунға сыбырлап деді:

– Тезірек бар. Біз үшін мазасызданама. Бар! – карындаш қарсы болайын дегенде қайта деді ол. Толкун амалсыз Азатқа жалғыз аяңдады. Саткын байқатпай қылыштың сабын қысты…

– Ә-ә, мұндасың ба, қашқын! – разы болып саңк етті ұзын бойлы, мықты жауынгер. – Хан сені табуға әмір берді. Бүгін күресесің.

– Неліктен? Кіммен?

– Қарақшымен. Сөзден тануға ойлама да! Жіберген кезде кетуге керек болды.

“Сендер болмасаңдар, мен кетпер едім сияқты”, – ызамен ойлады Саткын.

– Мен онымен күреспеймін.

– Қорқама. Оны әлгіде жақсы ұрып тастады екен. Қазір оны бала да жеңе алады.

Бұл сәтте Саткын анданы зынданнан қалай алып шығатынын түсінді.

– Кетші! Сенбеймін. Көрсет!

– Қалай көрсетемін? – бүлініп сұрады жауынгер. – Ол көрші бұтақта жатыр емес қой.

– Саған зынданға жол бермей ме? Түсінікті… – созып деді Саткын.

Жауынгер дәл ол ойлағаншай ашуланып кетті.

– Әрине, береді! Дәл қазір барасың да көресің. Жүр!

Жауынгер Саткынды қолынан дөрекі ұстап алды да сарай жаққа әкетті.

Аға оны қаланың шетіне әкелді. Бұл жерде анау шулы қала да болған жоқ, оның туған далаға да жақынырақ сияқты сезілді. Оның руы да таулық емес қой…

Ашық қақпадан күннің батуының алқызыл жарығы түсті. Тас дауалы, көліңкесің қалаға түсіріп, сесті көтеріліп тұр. Бұл көлеңкеден біреу бөлініп, оған жүре бастады. Толқынның жүрегі аттай тулап тұра бастады, денеде діріл пайда болды. Енді қорықпай, ол жүгірді. Ол да… Бір-біріне жақындап, олар кенет тұра қалды. Бұл туған, таныс бетінен көзіне жас алды. Пәрмен бергендей, бір-біріне ұмтылды.

– Толкунтай, Толқын-жан…

Толқын оның иығына бетін тығып, алақанын оның күлкілі ербек-сербек шашына қойды. Азат оның төбесіне бетімен жабыса қалғанда Толқын оның қолынан да өз бұрымдардан басқа айналадағы ештеңе көрген жоқ. Қазір олардан басқа ешкім, ештеңе болған жоқ.

Бір сөз демей, олар оның атына мінді де бұл қапа қаладан баяу әрмен кетті.

Үп-үлкен үйлер артта қалғанда, олар алыста емес орғыған жылқыны байқап қалды. Оларды көріп, жылқы жүгіре жөнелді. Азат, аңырып қалып, атты тоқтатты. Ал Толқын қалайша түсінді… Кенет жерге түсіп, шетке қашып шықты. Жылқы тоқтауға ойлаған да жоқ сияқты. Азат айғайлап жіберді, оның аттың дүбірі естілді. Толқын селк еткен жоқ…

Жылқы тоқтап қалып, артқы аятқан тік тұрды да, оларды айнала шанды көтеріп, ауыр тұяқтарын қаға бастады. Жұбанып, Бүркіт өзінді сипауға рұқсат берді. Қасына үріккен Азат жерге секіріп түсті.

– Не болды?

Толқын жылқының мұрнына алақанын қойып, ерке күбірледі:

– Жанымыз біздің…

Бие, құлақтарын мазасызданып тік тұрғызып, ашық қақпа қарай қарады. Толқын дәл сол жаққа бұрылды. Қайдасыңдар сендер…

Жауынгер оны дәл зынданның есігіне дейін ертіп апарып, тез болуға деді де кетті. Саткын еніп кірді, бірақ ең қиынысы әлі алда – анданы алып шығуға. Құрсаулаған есікті ашып, қыбыр етпей кірді.

Жалғыз сәулесі жоғарыдағы тордан түсті. Еденде жатқан адамның тұлғасын көру үшін ол жетті. Анда басын әдеттегідей қолмен бүркеп, екпетінен жатты. Ашқан есіктің дыбысын естіп те ол қозғалған жоқ. Жылдыз байланған да бұғауланған да болған жоқ – не үшін? Өз бетімен ол бәрібір шыға алмады. Саткын тек жақындап та еңкейіп оның ұйықтамайтынын түсінді. Жейдесі жыртылған, беті қалың тотығына қарамастан да сұп-сұр, ерінде қаны қабыршақтанып қатып қалды. Саткын құлағын оның мұрнына жақындатты – тынысы бар.

– Жылдыз! Оян. Анда, бұл менмін… – оның бетіне сәл қаққылап, міңгірледі Саткын.

Жылдыз қабағын әлсіз көтерді де оған селқос қарады. Ол бәрін түсінгенше біраз уақыт өтті. Одан ауыр, боздаған ыңқылы естіліп қалды да ол бетімен құмға соқтықты. Саткын бұл ауырудан деп шешіп, жайлап иығын тигізді.

– Не болды? Қане, көмектесейін.

Күтпеген жылдамдықпен Жылдыз қолды тартып алды да, бетін тыржитып, шынтақтап көтеріліңкіреді.

Ол еңбектегенде Саткын оған су бөрдекті созып берді. Жылдыз тыныш қырылдап күліп жіберді.

– Сен мынау қарғыс соққан суатың білесің бе қай жеріңе тығып қой…

Жылдыз дыбдыр сөйлесе де, Саткын оның бірдеңе соған сәйкес айтатын күтті де оған қоса анданың сөйлеуіне үйренді. Ауыртатын шабандықпен Жылдыз ақырында теңселетін әлсіз аяғын басып тұрды.

– Көрсетші…

Ол ашуланғанша Саткын оның жейдесін сәл көтерді. Ол кейде жауынгерлерің емдеді, бірақ соған ұқсас ештеңе кездескен жоқ. Оның бүкіл денесі көгеріп кетті, іші оғаш ісіп кетті. “Олар оның сүйектерін сындырды”, – түрін көрсетпей, жан түршігіп ойлады Саткын. Анда оны итеріп кетті де өзі әрең аяғын басып тұра қалды.

– Мен сені бұл жерден алып шығамын. Тыңда…

– Қара, Саткын. Тілегенің сол ма? – қолдарын екі жаққа жазып жіберіп, оның сөзін бөлді. – Мә, тамашала. Сенің өз дегеніне жеткеніңе өте қуаныштымын.

– Жылдыз, уақытымыз жоқ. Хан бізді айдап салуға шешті, төбелесуге мәжбүрленуге…

– Жаңа ғана түсіндің бе? Бұның бәрі – оның ойыны.

– Ол менің саған кім болғанын білген жоқ.

– Білді ол, – оны тыңдамай, құтылып деді Жылдыз. – Ол бәрін білді!

Жылдыз ақылсыз тәрізді қарқылдап күліп те қолын бұлғап, тордың ішінде жүре берді.

– Білесің бе не, мен дайынмын! Қазір бастайық та. Қане, кел! Мен әлгіде қандай аңды өлтіріп құлаттым көрсең ғана!.. Сен маған не болады?

– Тыныш сөйлеші, анда, – оларды естіп алады деп қорқып, деді Саткын.

– “Анда”? Енді сен бұны есіне түсірдің, иә?

– Сосын сөйлесеік…

– Ешқандай да сосын емес. Сен мені саттың…

– Саған бола соғыс бастала жаздады! – шыдай алмай, айғайлады ол.

Таңғалысқа орай, оны ашу қысқан жоқ. Жылдыз сәл басын бүйірге иді де, қабырғаға сүйеніп, үндемей қалды. Саткын сабырлай сөйледі:

– Жылдыз, онда Толкун мен Азат күтіп тұр…

Анда оқыс оған қарады.

– Толқын?.. Ол қайда?!

– Қаланың сыртында күтіп тұр.

Оны аяқта ұстайтын есалаңдық кетті. Жылдыз бетін қолымен басты да шоқиды. Саткын енді оның баратынын иығын босап түсінді.

– Жүре аласың ба?

– Иә…

– Олай болса, ақырында тыңдашы…

Шығаберісінде ол күзетшілердің біріне кілтті бейберекет лақтырды. Ол оған баяу арқасын бұрылды…

Ол мен төрменің көліңкесінде тұратын анда екеуі күзетшілердің алқымдарына қанжарлардың жалаңаш жүздерін басты.

– Қозғалсаңдар – өлесіңдер. Бір дыбыс та шығармай, ілгері адымдаңдар.

Жигиттер зынданға тыңдағыш кіргенде, олар олардың қолын байлады да ауыздарын жапты. Далаға шығып, қорқынышпен айнала қарады. Кенет дабыл қаққанды естіп, Саткын мен оған сүйенген Жылдыз қақпасына асығып жөнелді.

Әпкесі ауыр, шайқалып жүрді. Үріккен Толқын Бүркіттің арқасынан түсті де оларға жүгіріп жақындады. Азат оның артынан ерді. Олар мен Саткын үшеуі әрең есі бар әйелді жылқыларға сүйретіп әкелді де Бүркітке қойды. Жұлдыз сөзсіз артта отырғым келеді деп білдірді. Ешкім түсінген жоқ, бірақ сіңліні жебелерден жабу үшін… Ол Толқынның тар арқасына шаршап жабысты.

Оқыс оларға өспелі толқындай оянған қаланың шуы естілді. Мазасызданып, Саткын жылқыларды жіберді.

Тарау X

Саткын аяқты Чыныгының үзеңгіге салғанда, өз кежеуілдердің ортасында келген ханның жебесі оның бүйіріне қадалды.

Оқыс аурудан аһлап, Жұлдыз Толқынды сүзіп қалды да Бүркітті тізесімен қысты шығар. Олар тоқтап қалды.

– Не болды? – Сіңлісі бұрылды да қорқып сұрады: – Бұл аға ма?..

Жұлдыз Толқынды оқыс құшақтап алды да Азаттың ер-тоқымына лақтырды. Оның жылқысын қылыштың жалпағымен соғып, кері айналдырды. Артта Толқын айғайлап жіберді…

Оларға тез жақындап, Жұлдыз ханның қайта садақтың жайын тартатынын көрді. Оның қолы жылдамырақ болды. Ханға жақындаған кежеуілдердің жаны түршікті – жебе дәл көзге дарыды.

Оларды ханның төлеңгіттері тар шеңбермен қоршап алды. Жұлдыз бірнеше жауынгерді алдаспанмен қатал шауып кесті де, Бүркіттен асылып шығып тұрып, анданы көтеріп алды. Сынған сүйектері оқыс ауырлықтан сытырлады, көзінде қараңғы түсті. Ол Саткынды алдынан қойды да, Бүркітке ешкімді жақындатпай, жиынды бұзып-жарып өтті. Шығарды қалқам…

Жұлдыз, қуғыннан атыспен қорғанып, бұрылды. Оның жебелерінен адамдар жылқы тұяқтарының астына құлап түсе берді. Желаяқ, демалған Бүркіт, желдей, қырандай оларды өзенге айдап әкетті. Жағасына жеткен кезде қатты құтылып кетті. Куә өзені әдеттегідей суын алаңсыз алып кетіп жүр. Жұлдыз анданы Бүркіттің мойнына байлады да секіріп түсті. Ханның төлеңгіттері жақындады…

– Ха! – Жұлдыз жылқыны сауырдан ақырын соқты.

Бүркіт бағынып суық суға секірді. Оның соңынан Жұлдыз да сүңгіп кетті. Өзі құтылуына сенген жоқ – қысқы ағыннан өту үшін тым әлсіз болып кетті. Ең бастысы, қуғынды Толқыннан алып кетіп, Бүркітті қорғай алды да, мүмкін анданы да бір жерге айдап әкеледі, мейірімді кісілер табылады. Ал зынданда азып-тозудан шашалуы, туған өзенде тоңып сүмірею де бәрібір жақсырақ.

Бірақ аспан басқаша шешті. Толқын оны жағаға шығарғанда өзенді аман-есен жүзіп өткен Бүркіт, ессіздікке ұрынуға ерік бермей, Жұлдызды иіскеледі. Ол әрең-әрең жылқыға мінді де, шаршағандықтан басын анданың кеудесіне қойып, жүрек дүрсілін естіді. Тірі…

Ханның жауынгерлері, мұзды өзенді жүзіп өтпей, оларды қалдырды. Ешкім жоқ екеніне көзі жеткенде, Жұлдыз, шайқамау үшін, Бүркітті жорғалатты. Биенің өзі де жорғалауға жиі көшті, сондықтан бұл оны қиналтқан жоқ. Жұлдыз анданың бүйірінен шығып тұрған жебені сынды да, ұшын қалдырып, қан аққан жараны өз жедейдің жеңмен таңды. Суық леп еседі, бірақ қыс әлі әбден орныған жоқ та мұздай судан соң да жеңсіз сапар шыныққан дала тұрушыға қорқынышты емес. Оған қоса, қалай суық болмаса да, олар еркін ғой! Қазір, жанға бататын қала ауырлықтан соң, Жұлдыз даланың байтақ жазығын бұрыннан да анығырақ сезді. Бұл жерде дем алғаны қандай жеңіл, тыныштығы неткен. Дала түнде де қараңғы болған жоқ. Айдың нәзік, бозғылт жарығы кеңістікті қоршап алды. Кейде Жұлдыз Бүркіттің арқасынан секіріп түсіп, жанында жүгірді. Биенің жүкті жеңілдету, жылыну да буып тастаған ауыруға әдеттену үшін. Қалай болса да ол олардың артынан жүретін қауіп туралы бір сәтке де ұмытқан жоқ. Шағын құтқаратын орман нуға жеткен кезде бие байқарлық шаршап кетті.

Жұлдыздың жаны орманды жақтырмады, бірақ оны оның жаулары да жек көреді. Жұлдыз жерге секіріп түсті де жылқыны сипады. Қолын оның мойнына қойып, Бүркітті қырау басқан ағаштардың көлеңкесінің астына ертіп апарды. Таң алды ай жарықта бұлақ жарқырай бастады. Жұлдыз Саткынды жылқынан ақырын түсірді де, бар күшін жинап, қолына алды. Бие, басын көңілді шайқап, бұлаққа еңкейді. Оның қасына Жұлдыз да өз жүгімен сарғайып түскен жапырақтарға түсті. Анданың ыстық еріндерін сулады. Ол қатты қыза бастады, Жұлдыз оның дірілдегенін сезді. Жан-жаққа қарап, ол білгендей, қанды жақсы тоқтататын қар қаптаған қырықбуынды байқады. Жұлдыз мынау жарамен не істегенін білмей, жебенің ұшын суырып алудың керегеніне сенді. Бұны ол оянғанша істеуге шешті. Қанға боялған таңғышты жазып алып та алдын ала басқа жеңді тістеп үзіп, белбеуінен пышақты алды. Терлеп, Жұлдыз іске кірісті. Жүзі жараға кірген кезде Саткын селк ете түсті. Жұлдыз оны сол қолымен жібермей ұстап, жебе ұшын ойып алды. Қан қайта мөлт ете қалғанда Жұлдыз шөпті жараға екі қолмен басты да таңғышты байлады. Анданың еріннен азапты ыңқылы шығып кетті. Сосын от жақты да жараның бетін сүртті.

Бүркіт шауып кетті де олар екеулері-ақ қалды. Жұлдыз оның үзіп-үзіп тыныстауын тыңдап та еріксіз онымен бірге селк етіп, оның жанында отырды. Бұл әбден қиын болып қалғанда, ол оның қолын алып, маңдайын тигізді.

– Тайма, анда… Бір жылқыны, бір тағдырын, бір қайғыны, бір жанды бөлуге – ант беремін, есіңде ме?..

Жұлдыз сағыныш пен торығуны тыю үшін тістерін қысты. Соңғы күндері ада-гүде ауырумен толды, және мынау сынған сүйектерден едәуір бетер. Әлемге ағындай күн сәулесі қаптап кетті.

Жұлдыз қоянды атып түсірді. Енді ғана қарның ашқанын қаншалықты қатты екенін түсінді. Жұлдыз аз-аздап есін жинады, ал Саткын әлі оянуға асыққан жоқ. Сәске түс басталды, ал ол осылай қанша уақыт отырғанын өзі де айта алмады. Ақырында ол шипагер ұйқыға батты да анданың жанында созылып жатты.

Оны оятқан жылқы дүбірі. Жұлдыз атып түсті де, анданы өзімен тасалап, садақты жұлып алды. Бірақ жақындаған жасақ сесті көрінбегендіктен жұбанды. Олардың басшысының оған таныс болғанын таңғалып түсінді. Қадала қарап, ақырында бұның анау Әлібек-батырдың қонағы екенін аңғарды.

– Сен не істеп жүрсің бұл жерде?

Ол күле бастады:

– Сендер мұнда не істеп жүрсіңдер деп мен сұрасам дұрысырақ болады! Бұл біздің иелігіміз.

– Олай болса, мен кетемін. Бірақ ол жараланған…

– Мен сендерді қуып тұрған жоқпын, – оның сөзін бөліп деді жігіт. – Қонақтарды қуып шығаруы біздің әдетімізде емес. Екеуі де жүріңдер.

– Оны алыңдаршы, – өз дегенінде тұрып деді Жұлдыз. – Ал мен бара берейін, жылқым бар. Мені күтіп тұр.

– Қиын емес болса, аялдай тұршы.

Біраздан кейін, басылмаған ауыруды көрсетпеуге тырысып, Жұлдыз түрегелді.

– Не үшін?

– Ең болмаса сендерге не болып кеткенін білу үшін. – Жігіт оған сұраулы жүзбен қарады. – Тұтқындарға барған жоқсыңдар ма?

“Барып та басып өттік. Мені”, – ашулы ойлап, соның орнына Жұлдыз шаршап сұрады:

– Ал қонақтарыңды сұрастырып жалықтыруы әдетіңізде ме?

Жігіттің сапарластары аттардан түсіп, Саткынды абайлап көтерді.

– Ең болмағанда жауап берші – өзіңді таулық деп неге атадың?

– Атадым деп саған кім айтты? – таңғалды, андаға қарап та ойлап: “Қалай үлгереді мынау?”

– Ешкім. Өзім түсіндім.

– Қалай?

– Оп-оңай. – Күлді. – Таулық болуға үшін тым ақшырайлысың. Сөйлеуің де басқа, таулы емес. Таулықтар “оо” бір тыныспен айтады, ал сендер, дала тұрушылар, тоқтап қаласыңдар. Шалбардың балағын да сыртқа саласың. Ал жалған айтсаң, сен де далабөрісің. Дұрыс па?

– Дұрыс түсіңдің, – ызамен мойындады Жұлдыз. Ол олардың сөйленісте аталды ғой, дөрекірек сөйлеуге де тырысты. Бәрі бекер… – Сен болсаң ше кімсің? Сені таныстырған жоқ сияқты.

– Мен, байқап тұрсаң, тоғайшымын. Атым Жуас. Немене, барасың ба?

Жұлдыз оның өтірігін ашқаннан ұялды. Сондықтан зауықсыз келісті.

– Сен айтып тұрған жылқың қайда?

Дауыста әжуаны сезіп, Қарақшы күйгелектеді. Ысқырып жіберді. Торы бие кенет шауып келгенде орман тұрушылар аң-таң болып кетті. Іштей дәсерлеп, Жұлдыз Бүркітке үндемей мінді. Олардың жылқыларын даладағылармен теңеуге бола ма!

Жолға шыққан соң, Жуас оған екі шапанды берді.

– Біреу жылқыңа, екіншісі саған.

Бас изеп, Жұлдыз, шомылудан кейін Бүркітті ойлап уайымдап, шоқтығын жапты. Екінші шапанды алған жоқ, бірақ Жуас оны оның иығына жаба салды да жүрісін жеделдетті. Далабөрі ашуланды да оны қуып жетуге даярланып, айныды. Суық оны жеңді.

Қалың ағаштардың астынан өткенде, Жұлдызды көзінен дереу бұтақ салып жіберді. Сөгіп, ол Жуастың көңілін өзіне аударды. Ақкөңіл күліп, ол тоқтап қалды да жылқыны оның қасына жүргізді.

– Үйреншікті емес пе?

Жұлдыз басын шайқады. Оның сөйлескінің келмейтінін түсінбей шығар, Жуас:

– Иә-ә, дала тұрушылардың жағдайы ормандарымызда нашар боп кетеді ғой.

– Олай болса, неге әрдайым қарсылықсыз берілесіңдер? – шыдай алмай, мысқылдады Жұлдыз.

Мүлдем ренжімей не ашуланбай, Жуас жауап қайтарды:

– Қан төккіміз келмейді. Соғыстың қандай игі мақсаттары болмаса да, олар өмірлерге тұрмайды.

– Бірақ абырой, кек бар ғой… – Ол төгілген қанды елестеткендей қолына қарады.

– Абырой үшін өмірге қауіп төндіруге ақылсыздық. Ал кек алып, жеңілдік келмейді.

Жұлдыз, не әлемде болғанын білмей ме ол, не бәле оны айналып жүре берді деп ойлап, оған бұрылды.

– Сенің жөн емес. Өз жерін қорғауға керек. Өзінді де…

– Жау мықтылау болса – не үшін? Бәрібір бағынасың, ал балаларың бұл ретте әскери аттар тұяқтарының астында қаза табады.

Жұлдыз бұл таластың оларды ешқайда жеткізбейтінін түсінді.

– Өзінің бала көп пе?

– Әбден жоқ. – Ол шат басын шайқады. – Неге, білесің бе? Біз шапқын жасамаймыз.

– Және, әрине, бай тұрасыңдар.

– Отбасың жақын болса байлық не үшін керек?

Жұлдыз Толқын мен Саткын туралы ойлап кетті де жүрегі сыздай бастады. Ханның керуендеріне қастық ойламаса, барлығы басқаша болар еді. Сіңліні ұрлап кетпес, Саткын қазір көрші ер-тоқымда бүйірдегі жарамен жатқан жоқ болар еді.

Жуас қалайша түсініп, оның ойын сезді. Ақырын сұрады:

– Жасаған іске өкінуде қандай пайда бар?

Жұлдыз оған қарады. Жақсы жігіт, ақжарқын, ашық, жанында ашуы жоқ. Оның ішінде бірдеңе айтылмаған, басылмаған оған ұмтылды.

– Жасаған іс көпті алып қойса, пайда бар.

Сол кезде олардың тұрағына жетті. Тоғайшылар бай емес өмір сүреді. Орман ауылы таулықтардың не оның туған ауылынан ерекшелемейді. Не бары таулықтар тас сайларда, далабөрілер дала жазықта орналастырса, тоғайшылардың үйлерінің арасында биік ағаштар көрінеді. Адамдар да жер-жерде бірдей – жай, сәл шаршап кеткен және жылы шырайлы. Бірдеңе өзінікі емес, жат сезілсе де, Жұлдыз оны арқанмен ұстауға тырыспайтын адамдарға шаттана қарады. Оған қоса, ол атажұртты аңсауға баяғыда әдеттенді.

Саткынды Жуастың үйіне жатқызды, Жұлдызды да сол жерге алып келді.

– Мен саған тәуіптерді қалдырамын, олар сенің сүйектерің емдеп жазады.

– Сен қалай?..

– Отырғанда сен сәл-сәл тыржидың.

Жұлдыз қайта бұл кісінің алғырлығына таңғалды. Жуастың сөйтіп ол туралы тағы не аңғарғанын кім біле алады. Жұлдыз да солай істей алса, Саткын оны алдап кетпес еді…

Оған жаңа киімді берді де таңып байлады. Саткынды да емдеді. Тірі қалады деп айтты. Жұлдыз ақырында жерде не зынданның еденде емес, жұмсақ киізде, бұрынғыдай анданың жанында керіліп жатты. Бірақ ол дегбір тұтып жата алмады да Жуасты іздеуге барды.

Оны тапқан кезде ол аң аулауда табылған олжаны бөлген. Бір кезде оларға бет-аузы кір-қожалақ бала келіп, жараланған таулық оянып жатыр деп айтты. Жұлдыз Жуастың артта қалғанын байқамай, киіз үйге беттеді.

Анда жалаң-жүлаң төсекте дөңбекшіді. Емшілер оны қоршап топырлады. Жұлдыз неліктен ол оянуын кейінге қалдырады деп үміттеніп, аулақ тұрды.

– Анда… – ойламай шақырды Саткын.

Ол үндемей қатар отырды. Тобыр өзімен-өзі тарап кетті.

– Мен өлемін бе?

– Жоқ.

– Сен солай… мені жұбандыру үшін айтасың.

Жұлдыз мысқылдауға оқталса да, ол толық есін жиғанша оны жүктемеуге керек екенін білді.

– Көзіме қара. – Анданың өз шаршаған қарауын оған көтергенін күтті. – Сен тірі қаласың. Жалған сөйлеп отырмын ба?

– Ал мен… адамдардың сондай жарадан қаза тапқанын көрдім.

Жұлдыз оның өмір сүруге тілегенін мен ажалдан қорыққанын білді.

– Олар жарадан емес, ішіне қоңыздары кіріп… олардың бауырын жеп қойғанынан өлген, – ә дегенде ойлап тапты ол.

Анда қырылдап мырс етті де байқарлықтай тынышталды. Қазір оған дәл сол керек болды. Жұлдыз оның қайта ұйықтап кететінін күтті, бірақ Саткын кенет тістеніп деді:

– Қаза болғандарға күлуге дұрыс емес.

– Әсіресе өзің де оларға қосыла жаздасаң.

Анда кенет томсырайды.

– Неге мені құтқардың?

– Жебенің сорайып тұрғанын байқадым, енді босқа кете алмайды ғой. Жақындап, ұстадым, ал ұшқа сен жабысып кеттің. Уақыт болған жоқ та сені маған өзіммен бірге алуға тура келді.

Саткын, айтқанын түсінуге тырысып, оған мағынасыз көзқараспен тесіле қарады. Бірақ оның көзі алдында барлығы тұманданып кетті де ол жақсы, сау ұйқыға түсті. Жұлдыздың иығы босады. Маңызды әңгімесі кейінге қалады.

Бұталардан зорға өтіп, ол ақырында орманнан шықты. Қатты жел бірден арқадан соғып, қарлы құйынды көтерді де даланың үстінен шауып өтті. Барлықтары аман қалды да хан өлтірген, бірақ бірдеңе бәрібір жанын жейді. Соңғы жылдары баябандағы көшіп жүруі сияқты өтті – әдеттегідей, өз кезегімен. Ал енді ол өзеннің қасында, қарсы жағасындағы қарайған бостыққа қарап тұр сияқты. Бұл оған таныс екен. Көп жыл бұрын, бөпе сіңлісін алып қашқанда да бұны кездесті. Дәл сол өзен Саткын манаптың қызметіне барғанда да оның алдына жатты. Бірақ сол кездерде барлығы тайыздау, оңайша болды. Енді ше? Анда бұрын түсініп, үсті-үстіне кеңірек өсетін өзендерден қарғып өтуге үйренді сияқты. Алыс артқа бұрылып, Жұлдыз әрқашан жақын болғанды көрген жоқ. Ол да кетті, анау жағасында қалды. Және кейін қайта алмайсың. Өмір сол ғой шығар – дала мен жолды кесетін тамыр-өзендер.

Жұлдыз екпіндеп алдаспанды алып, қолындағы қылышқа қарады. Оның тайпасының ата қайқы қылышы. Жүзі әлі жау тұрақта төгілген қаннан қызыл сияқты. Жұлдыз өз қателерін кешірмейтін адам санына кірмеген. Бірақ сол кезде өзіне қарсы болғаны сондай, жүзіндегі кескінінен теріс қарады. Тәжім етіп, қылышқа еріндерін тигізді.

– Сенмен қан төкпеуге – ант беремін.

Ойда тағы бір шешімге келді – бұл оның өміріндегі соңғы анты.

Түрегеліп, қадамдарды естіп қалды. Бұл Жуас екен.

– Мені қуып шаршап кеткен жоқсың ба?

– Ал сен қашып шаршаған жоқсың ба? – күліп, жауап қайтарды.

– Мен қашқан жоқпын, – ызаланғаннан деді Жұлдыз. – Ауада тыныстқым келді.

– Бізде ше, ауа емес, су ма? – ренішсіз сұрады Жуас.

– Сендерде басқа, – селқостанып деді Жұлдыз. – Мен сені қорлауға талпынып тұрған жоқпын, ойлама.

– Мені қорлауға қиын екен, мүмкін емес те айтуға болады. Досың әбден оянды – мен бұны айту үшін келдім.

– Оянды ма? Жақсы. Олай болса мен барайын. Сендер оған жылқыны бересіңдер ғой? Оның аты қашып кетті, бірақ ол қайтарады – соған кепіл боламын.

– Мәселе жылқыларда емес, – құтылып деді Жуас. – Кеңес керек пе? Қал.

– Не үшін?

– Кетсең, оның не айтқанын біле алмайсың. Ал артық білім зиян келтірмейді. Әдетте.

– Біздің не сөйлесу туралы бар екенін қайдан алдың?

– Не, соқырмын ба?

– Олай болса, мен көртышқандай соқырмын, – күңкілдеп деді Жұлдыз.

– Мүмкін солай, – көңілденді Жуас. – Сендер, дала тұрушылар, орманда көзден айырылып, керең болып қаласыңдар – жау келсе де байқамайсыңдар.

Көп уақытта алғашқы рет Жұлдыз күлімсірді де жандағы жарықшағы бітеле бастады.

Саткын шынтақтап төсекте жатты. Жүдеген беті қызарып кетті. Ол жараға тигізіп, білінер-білінбес селк ете түсті. Жылдыздың көлеңкесі оның бетіне түскен кезде, төмен қарады.

– Мен кешіріңді сұрамаймын, – тыныш деді ол.

– Сұрама. Абыройың қазір ғана оянды ма?

– Қазір ғана? – қайталап сұрады Саткын.

– Енді сен өз тайпаның жауының табанды жалауға жүгірген кезде ол табылған жоқ қой.

– Айтпа солай, анда, – бетін тыржитып, деді Саткын.

– Не, солай емес пе? Сен мені саттың – бола берсің. Бірақ сен өз халқың да саттың.

– Олар менің сатқындығымнан күйзелген жоқ.

Жұлдыз көңілсіз күлді.

– Күйзелді ме күйзелген жоқ па әңгіме мынада емес. Сен өзінді бастың, дұшпан жағына өтіп кеттің. Ал енді сен онда ораласың…

Жылдыз одан қашықтап тұрды. Тұлғасы арттағы күн сәулесінен күңгірттенді.

– Мен бұны тілеген жоқпын. – Саткынның дауысы дірілдеді. – Мен Каракчының сен екенін білмедім. – Анда үндемеді де ол жалғастырды: – Ал содан кейін мен сені ұзын жолмен апардым. Мен сұрағанда мойындасаң, мен…

– Бәрібір соны істер едің, – тыныш бітірді Жұлдыз. – Қойшы, анда, мен сені білемін ғой. Менің мойындамайтындығын сен білдің. Өзінің алдында ақталғың келді ғана. Болды.

Саткын жауап қайтарған жоқ. Киіз үйдің жайлы күңгірттігі ауырлады, тас боп оларға асылды. Оған қарамай, түршіктіретін сағынышқа шыдай алмай, Жұлдыз қатар отырды.

– Сен ұмыта аласың ба? – сыбырлап сұрады Саткын.

Дала тұрушылар қайтымы тез адамдар екен. Көп батырлар ұрыстан соң ғана жақсы дос болды. Бірақ қазір сол емес.

– Жоқ, анда. Бір рет жыланды басқан адам тауға баруға абайлайды.

– Мен жыланмын ба? – ащы деді Саткын.

Жылдыз саусақтарын шашқа салды.

– Жылқы құйрықтарын сен кестің, анда, мен емес.

Көшпенділерде жылқы құйрықтарын кесу достықтың аяқталуын білдірді. Саткын бұны білді.

– Олай болса, неге құтқардың мені? – көтеріліңкіреп, қабағын жиырды, кеңсірікте тыртыс пайда болды.

– Айттым ғой мен саған.

– Шындап сұрап отырмын ғой.

Ақырындатып, жай ғана жауап берді:

– Мен ант бердім, анда.

Бұрылмай, Жұлдыз түрегелді.

– Қош бол.

– Қош бол, анда.

Оның соңынан пердесі түскен соң Саткын бетін қолымен басты.

Тоғайдың шетінде Жұлдыз шауып жетіп келген Бүркітке мінді. Жуас соғатын желден бүркеніп тұрды.

– Барлық істегеніне рақмет.

– Біз тағы да көрісеміз. – Жымиып, уәде берді Жуас.

Жұлдыз қыйқулап жіберді де жылқы сіңліне қарай ала жөнелді.

Эпилог

Етік астында еріген қардан қалған шалшықтар шылпылдайды. Жұмсарған мұзды қабат арасынан шөп пен гүлдер өтіп өсті, сирек ағаштарда бүршіктері көктеді. Алаңсыз шырылдауы құстар оралды деген хабарды жайды. Боранды қыс ақырында әлсіреп, көктемге орын берді.

Таулықтардың ауылында Наурызды тойлады. Қатырудан шаршап кеткен жұрт мерекеге қуанып, ойындарды ұйымдастырды. Балуандар жеңіс айқаймен қарсыластарын құлатты, салт аттылар, тымақтарды ұрып жығып, қайқу салды. Бәйгеде шабатын жылқылар дүбірмен зырлап өтіп жүр. Жас ғашық жандар алтыбақанды тұрғызды.

Бір жұп үйлену тойын ұйымдастырды. Дастарқанды қоршап қонақтар, ас-шайды асап жеп та кейде қарқылдап күле бастап, орын-орнына отырды. Қасында балалар ойнап жүр. Ал басында айыққан Саткын мен оның Қарлығаш атты қалындығы отыр.

Кеше Толқынға одан шақырту келді. Бұның оған қалай маңызды екенін біліп, әпкесі рұқсат берді. Бере алмайсың ба оған? Азат үйіне ұмтылған жоқ. Неге екені түсінікті – әке мен ағасы оны әлі кешірген жоқ. Ал сіңліні жалғыз жібере алмай, онымен баруға тура келді.

Жұлдыз алыстан ағасымен қатар отыратын Толқынға қарай тұрды. Саткын, бірдеңе айтып, Толқынды ерке құшақтады. Оның Қарлығаш-Чабалекей келіні әдемі кішкентай келіншегі екен. Биік сәукеленің астынан құқыл маңдайына қара бұрымы түсіп жатыр. Бірақ Жұлдызға бұдан гөрі оның Саткынға қандай махаббатпен қарайтыны маңызды болды. Саткынның өзі шынында да бақытты боп көрінді де Жұлдыз адал қуанды.

Толқын тойдың соңына дейін отырған жоқ. Саткынның оны қалуға иландыруы Жұлдыздың көзіне түспей қалған жоқ. Бірақ сіңлісі оны құшақтап ғана, әпкесіне аяңдады. Жұлдыз олардың Толқын екеуі анау жолы кездескенін есіне түсірді.

Бүркіт өзі сіңліне алып келді. Олардың келбеттері ақырында көрінгенде, жерге түсті де оған қарай барды. Әпкесі, ол үшін қорқынышы жіберіп, оны құшақтаған кезде Толқын жолдың ортасында тоқтап қалды. Жұлдыз сіңліңнің оның иығына бетін тығып, тыныш жылағанын сезді.

– Не болды саған? – үреймен сұрады

– Маңызы жоқ, ол артта екен. – Жұлдыздың дауысы қарлығып қалды. – Ақырында мен түсіндім…

– Саткын-аға қайда?

– Тірі, қорықпа. Бірақ ол жараланған, сондықтан мен оны достарда қалдырдым.

Олардың арасында ауыр үнсіздік тұра қалды, тек қысқы жел гүлейді.

– Толқын, мені тыңдашы, – ақыры бастады Жұлдыз. – Сен барлығын білесің шығар…

– Білемін.

– Сен мені кешіре аласың ба?

Жұлдыз әдеттегідей ештеңе түсіндірген жоқ. Неге қарақшылық туралы айтқан жоқ не әкесі туралы біле тұра айтпады. Толқын бәрін былай да түсінді.

– Сен мені тастап кеттің. Қайтадан.

– Мен саған қауіп төндіре алмадым, Толқын.

– Бірақ өзіне төндірдің ғой! Мен сеннен неге қымбатырақпын?

Жұлдыз күле бастады.

– Себебі менің соңымнан тек қана сен қаласың. Сен, Бүркіт пен, мүмкін, Саткын. Әзір сендер амансыңдар мен ажалдан қорықпаймын.

Толқын әдеттегідей әндетіп, оған жақындаған кезде Жұлдыз бұл әңгімесін есіне түсірді.

– Үйге барамыз ба?

Жұлдыз басын изеді. Толқын Азаттың жылқысына мінді де олар жолға шықты.

– Не туралы сөйлестіңдер?

– Ол “Сендер қазір қайда тұрасыңдар” деп сұрады.

Қыстың басында олар таулықтарға соға кетіп, киіз үйді үнсіз жинады да кетті. Енді олар – Толқын, Азат пен Жұлдыз – әзірше жеке тұрады.

– Сен не дедің?

– Өзімізбен өзі деп.

Жұлдыз ойға шомды.

– Толқын, тілесең, сен онымен бірге қала аласың ғой. Ол айықты, не тілесең де бере алады…

– Мен білемін.

Жылқылар жылынған жерді басып ырғақты жүрді.

– Жуас қайда екен? Оны көптен бері көрген жоқпын, – кенет үнсіздікті үзіп деді Толқын. – Сендер соншама жиі кездесесіңдер ғой.

Емеурінінен аңғарып, Жұлдыз көзін алартты да оны бүйіріне ақырын итеріп жіберді.

– Бір-екі рет жүздестік. Енді не?

Сіңлі сақылдап күлді де шоқыраққа жөнелді. Жұлдыз оны құа бастады. Дене жаралары жазылды. Енді жан ауруы да, сіңлінің күлкімен, әнмен және долы желмен кетіп, артта, жылқы тұяқтарының ізілерде қалды. Ал алдында шетсіз кең даланың туған жазирасы ашылды.